·480 syf.····Okunma: 11 Haziran 2025 00:33 Abim Deniz kitabını bitirdiğimde hissettiklerimi kelimelere dökmek istedim. Kitap, Deniz Gezmiş’in kardeşi Hamdi’nin anıları ve sakladığı mektuplar, fotoğraflar ve belgelerden yola çıkılarak hazırlanmış. Okurken zaman zaman zor yutkunduğum anlar oldu; özellikle dönemin şartlarında yapılan haksızlıklar ve pırıl pırıl gençleri yok etmek için verilen boş uğraşlar beni çok üzdü ve esefle kınadım.
Kitap sadece bir devrimcinin hikâyesini değil, aynı zamanda bir abinin, bir evladın ve bir insanın hikâyesini anlatıyor. Hamdi’nin anıları, Deniz’in çocukluğundan devrimci kimliğine, ailesiyle ilişkilerinden arkadaş çevresine kadar birçok detayı içtenlikle gözler önüne seriyor. Deniz’in en kötü anlarında bile kitap okumayı öncelik haline getirmesi, onun bilgiye, öğrenmeye ve hayata olan bağlılığını gösteriyor ve bana çok ilham verdi.
Elbette bu mücadele sadece Deniz’e ait değil; arkadaşlarıyla birlikte verdikleri direnç, idealleri ve dayanışma ruhu da kitabın en önemli temalarından biri. Onların birlikteliği ve dostlukları, umudun ve direnişin simgesi gibi.
Kitabın bazı bölümlerinde Rodrigo’nun Gitar Konçertosu’nu açıp dinledim. Özellikle ikinci bölümündeki o hüzünlü melodi bana Deniz’in yitip giden gençliğini ve ailesinin çektiği acıları hissettirdi. Müziğin naifliği ve kitaptaki duygular öyle güzel örtüştü ki anlatamam; o anlarda gözlerim doldu, boğazım düğümlendi.
Bu kitabı, 2020’de kaybettiğim çok sevgili kuzenim bana önerdi. O, sadece bir kuzen değil, abim gibiydi. Hayatıma öyle bir ışık tuttu ki, yolum hep aydınlık kaldı. Bu kitabı onun vesilesiyle okuyabildim. Onun yüreğindeki o ışığı ve sevgiyi, bu inceleme ile anmak istiyorum.
Dil olarak da oldukça akıcı ve samimi bir anlatım var. Hamdi’nin anıları, Deniz’in ideallerini anlamamı sağladı ve onu sadece bir devrimci olarak değil, insan yönüyle de tanımama yardımcı oldu. Kitabın en sevdiğim yanı, kuru bir tarih anlatısından ziyade, abi-kardeş ilişkisini ve aile sevgisini hissettirmesi oldu.
Kitabı bitirdiğimde içimde tarifsiz bir hüzün vardı. Deniz’in genç yaşta yarım kalan hayalleri, Hamdi’nin kardeşine duyduğu derin sevgi sayfalardan adeta taşarak kalbime dokundu. Okurken sanki yanında oturuyor, onunla sohbet ediyormuşum gibi hissettim.
Deniz Gezmiş’i ve arkadaşlarını, abimi sevgiyle anıyorum; ışıkları yolumuzdan hiç eksik olmasın.