Sonunda bitirebildim şu kitabı... Benim haylazlığım hayatın yoğunluğu derken hiç bitmeyecek sanmıştım. Okurken sanki İstanbul sokaklarında sen yürüyorsun, arka planda hafif bir yağmur yağıyor, etraf karmaşık ama tanıdık. İşte tam öyle hissettirdi bu kitap bana. Ahmet Ümit zaten anlatmayı bilen bir yazar; ama bu romanda hem polisiye gerilim var, hem de arka planda İstanbul’un o dokusu, karmaşası, iç acıtan halleri… Kitap sadece cinayete odaklanmıyor , hatta cinayet üzerinden daha derin konulara odaklanıyor diyebilirim. Yani sadece bir polisiye soruşturma değil olay, resmen bir yaşam hikayesi, bir vicdan muhasebesi, hatta bir iç yolculuk var. Zaten Ahmet Ümit polisiye yazarken illa cinayet çözdürmüyor sana, aynı zamanda karakterlerin içini de kazıtıyor. Kitapta Gezi Direnişi’ne dair çok sembolik bir yer ayrılmış. Direkt bağırmadan, slogan atmadan, yaşananları insanların gözünden anlatıyor. Bunu yaparken taraf tutmadan değil, ama kimseyi karikatürleştirmeden, herkesin derdini duyarak yapıyor. Kitabın başlığı ilk başta romantik gibi geliyor: “Beyoğlu’nun En Güzel Abisi.” Sanki semtin sevilen bir delikanlısı anlatılacak sanıyorsun. Ama okuyunca anlıyorsun ki o ‘güzellik’ aslında çok sorgulanır bir şey. Fiziksel olarak güzel olmak başka, ahlaki ya da insani olarak güzel kalmak başka. Ahmet Ümit o çizgiyi çok ustaca kurcalamış. Ve katil... Ahmet Ümit yine çok güzel ters köşe yapmış. 400 sayfalık bir kitabın son 10 sayfasında katili öğrenmeyi beklemiyordum. Bence en şaşırtıcı yeri buydu ama en beklentimi karşılamayan bölüm de buydu maaaaleseff..
·
132 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.