Roman, Afganistan’ın son 30-40 yılda yaşadığı savaş, Taliban rejimi ve toplumsal değişimlerin kadınlar üzerindeki etkisini anlatıyor. Hikâye, iki ana karakter etrafında gelişir: Mariam ve Leyla.
Mariam, evlilik dışı doğmuş, toplum tarafından dışlanmış bir kızdır. 15 yaşına geldiğinde, annesini kaybeder ve zengin babası tarafından Kabil’de yaşayan Raşit adında yaşlı bir adama zorla evlendirilir. Raşit baskıcı, kaba ve zalim biridir.
Yıllar sonra, Leyla adında genç, güzel ve eğitimli bir kız komşu olur. Sovyet işgali, iç savaş ve bombardımanlar sonucunda ailesini kaybeden Leyla, başka çaresi kalmayınca Raşit’le evlenir. Bu durumda Mariam ve Leyla aynı evde iki eş olarak yaşamaya başlar.
Başlangıçta aralarında kıskançlık ve öfke vardır ama zamanla birbirlerine kardeş gibi bağlanırlar. Dayanışmaları, zorluklarla başa çıkmalarını sağlar. Raşit’in şiddetine ve Taliban rejiminin baskılarına birlikte göğüs gererler. Sonunda Mariam, Leyla ve çocuklarını kurtarmak için büyük bir fedakârlık yapar.
Nasıl başlasam bilemiyorum kitabı az önce bitirdim ve beni mahvetti.O kadar üzgünüm ki kitap önce normal bir hikaye gibi başladı.Meryem’in annesiyle yaşaması babasının ziyarete gelmesi filan ama sonra olaylar öyle bir hal aldı ki.Hayretler içerisinde çevirdim sayfaları.Başta Sovyetler sonra Afganistan’ın iç karışıklarla olan mücadelesi içinde buluyoruz kendimizi ve o savaş duygusunu o kadar hissettim ki.Meryem kitapta hep harami olarak geçsede bence asla öyle değil.O kadar büyük fedakarlıklar yapıp öyle acılara katlanıyor ki merhamet etmemek,duygulanmamak elde değil.Özellikle Meryem’in sonu beni o kadar çok etkiledi o kadar çok üzdü ki ifade edemiyorum.Raşit’e olan kinim apayrı zaten o kadar kinliyim ki ona gerçekten çok rezil bir insan giderken bile ağır hasarlar bıraktı.Ama en büyük öfkem,nefretim Meryem’in babası Celil’e o kadar nefret ediyorum ki Meryem’in başına gelenlerin hepsi onun yüzünden herkes anne baba olmamalı bence gerçekten ona duyduğum kin vücudumu geriyor ilk başlarda çok iyi biri olarak okuyacağımı karakter gelişimi iyi yönde diyorum ama yanılmam çok sürmüyor.Sonra pişman oluyor ama ne demişler son pişmanlık fayda etmez bence insan bu denli başkasının hayatına pişmanlık duyacağı kadar kararlar vermemeli o kişi ebeveynleri olsa bile çok canım acıdı kitabı okurken çok sanki ben yaşamışım gibi üzüldüm ağladım.Leyla’ya gelecek olursak Ah leylam ah küçücük yaşında deden yaşındaki adamla evlendin ve karnında sevdiğin adamın Tarık’ın çoçuğu varken en çokta sana üzüldüm yaşadıkların aşkını içine gömmen Taliban yönetiminde sözde şeriatın sana ve Meryem’e ve tüm Afgan kadınlarına yaşattıklarına binlerce kez Ah ettin en çok Leyla’nın Tarık’la kavuşmasına sevindim onların aşklarını okurken çok mutlu iyi hissettim.
Birisi babasıyla sınandı, biri aşkıyla.. Ve her ikisi de annesiyle..
"İnsanlar ne der?" korkusunu yaşamamalı kimse.. Kimse de yaşatmamalı bu duyguyu.
Ve bu kitap bana şunu kattı insan ne durumda hangi koşullar altında olursa olsun insan kalabilmeli.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.