Sıcağı sıcağına inceleme yapmayı düşünüp, sadece ve sadece ağlayan bir yüz :( ifadesi bırakmak ve 'sonu ağlatan nadir kitaplardan' diye yazmak istemiştim ama birkaç cümleyi yazmadan yapamadım. Boğazın düğümlenmesi duygusunu en son ne zaman yaşadım bilmiyorum...
Ana karakterler George'u, Squidward ( Sünger Bob); Lennie'yi ise Bir Demet Tiyatro'daki Tombalak karakterini hayal ederek okudum. Özellikle sesleri konuşuyordu sanki...Ne bilim, iki karakter bende öyle canlandı...
Hikayenin teması umutlar ve dostluk üzerine. Umut fakirin ekmeği sözünün evrensel bir gerçek olduğunu bir kez daha görüyoruz. Her kültürün bir burjuva takımı ve aşağı takımı vardı. Kendini beğenmiş burjuvayı Curley karakterinde görüyoruz kitapta. O üstten bakışı, hırsı.. İnsan her yerde her asırda aynı insandı. Kitaplar, bol kitap okumak bizlere hayata önde başlamanın avantajlarını bu nedenle veriyor.
Sözlerin değil gözlerin konuşsun minvali açık, yalın, akıcı bir hikaye. Ve asıl can alıcı nokta ihtiyar Candy (yaşlı çiftlik çalışanı)'nin yaşlı köpeğini bir başkası vurduğunda söylediği " Köpeğimi ben vurmalıydım George. Bir yabancının köpeğimi vurmasına izin vermemeliydim" sözlerinde saklı.
Dostluk, arkadaşlık, birini her hatasıyla sevmekti; emekti, yaşanmışlıktı ve ona iyiliği de kötülüğü de (dost acı söyler) dostun yapması en yakışandı. Klasik melodram, aşk filmlerinin vazgeçilmez repliği " senin elinden ölmek vardı" sözünün
en yakın arkadaşın elinden gerçekleştiğini görüyoruz...Gözüm arkada kalmadı diyemedi belki Candy'nin köpeği ama Lennie çıkıp konuşsaydı şimdi " George, biliyorum sen yanlış yapmazsın " derdi...
George karakteri ne pahasına olursa olsun gerçek yoldaşa örnek. Kitabın bir bölümünde aklı kıt ama kocaman Lennie'ye yaşlı Candy bilgece : " George isterse senle uğraşmaz gider keyfine bakabilir, içki, eğlence, vs. ama yapmıyor..." diyor demesine, ama kime anlatıyordu bunu? Hayat 'karşılıksız çıkarlar' üzerine kuruluydu ve belki de George da istemese de, öyle görünse de, baş belası görse de Lennie'ye muhtaçtı belki de...
Çok şeyler söylenebilir, özellikle son sahnede çıktığı son yolculuktan haberi olmayan Lennie'nin hayallerini tekrar tekrar George'a anlatırması...Ölümcül bir hastalığa yakalanmış bir çocuğa bir annenin veya sevilenin sevene teselli sözleri gibiydi...
Okumayanlar için mutlaka tavsiye...
Ve sözümü de biricik dostu Lennie'yi yâd ve acımasız ellere bırakmayan George'a, Slim (çiftlik kahyası)'in teselli amaçlı şu sözleri ile bağlıyorum :
"İyice yaklaşıp " Üzülme " dedi. "İnsan bazen mecbur kalır bunu yapmaya."
·
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.