Küçücük ama dünya güçlüsü bir kalbin hayat hikâyesi... Savaşçı bir ruh... Güçlü olmayı o küçücük bedeniyle nasıl öğrendi bilmiyorum ama bildiğim bir şey var ki insan umutları ve hayalleri olduğu sürece yaşama sımsıkı tutunabilir...
Bu gerçek yaşam öyküsü bir insanın ruhundaki derinliklere doğru bir yolculuğa çıkarıyor insanı... Günlük yazmak yaşamın aynaya yansıması gibi gelir bana... Hep zor gelmiştir yazmak, yazsam dahi okumak. Bu güçlü ve savaşçı ruh özgürce tüm duygularını bir kağıda aktarabiliyor. Buna hayran kaldım. Bastırılan duygu yok. Bir nehirin akması gibi akıyor duyguları, düşünceleri, hayalleri... Belki ben de bunu hayatıma geçirebilirsem kendimle aramdaki o şeffaf camı kırıp aşabilirim. O aradığım benliğime kavuşabilirim... Ah Burçak ruhuma, kalbime nasıl dokundun böyle. Ruhun daima huzur bulsun ve sen ışıklar içinde uyu...
Yarın öleceğimi bilsem şu an deniz görmek için yola çıkarım... Denizi görecek olmanın umudu beni ya yaşama tutundurur ya da son nefesimin olacağı yer en çok olmak istediğim yer olur.
Ölüm ve yaşam arasındaki o ince çizgide hepimiz varız. Ölümün nedeni veya saati bazen bir hastalıkla belirginleşiyor olsa da ölüm başka nedenlerle de hayatın içinde... Şimdi şöyle söz versem kendime... Bundan böyle öleceğim vakit gereksiz üzülürken ölmeyeceğime, istemediğim bir yerde veya birinin yanında ölmeyeceğime, kıymetsiz hissettiğim bir yerde ölmeyeceğime, istemediğim bir işin başında ölmeyeceğime yani buralarda bulunmayacağıma, kimse ve hiçbir şey için gereğinden fazla üzülmeyeceğime söz veriyorum...
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.