Bazı duygular, eski bir kışlık kaban gibi dolabın en arkasında bekler. Her bahar kaldırılır, her sonbaharda elin gider ama bir türlü giyilmez. Ne tam olarak eskidir ne de yenidir. Anısı vardır, yükü vardır, bir de belirsizliği.
Dokunduğunda seni o eski sokağa götürür belki ya da artık yürümek istemediğin bir yola. Ama hep oradadır. Göz ucuyla fark edersin. Askısında sessizce durur, bekler. “Bir gün…” dersin her seferinde, “Bir gün bakarım, karar veririm.”
Ama o gün gelir.
Çünkü dolapta yer açılmaz, çünkü her yeni gelen, onun gölgesinde durur. Yeni olanı tam yerleştiremezsin, çünkü eski olanla vedalaşılmamıştır henüz.
Bazen en büyük adım, o kabanı çıkarmaktır. Üzerine giymek, aynada kendine bakmak, hala sen misin diye sormak. Belki de artık sana ait olmadığını anlamak. Ve bırakmak. Minnetle, sevgiyle, hafifleyerek.
Bazı kararlar tam da böyle başlar: Göz göze gelince, dokununca, kabul edince.
Ve bazı sabahlar, tam da bu yüzden kıymetlidir.
Bugün belki o sabahlardan biri.
Uyan. Kendinle yüzleşmekten korkma.
Çünkü bazen en çok korktuğun şey, içini en güzel ısıtacak olan olur.
Günaydın
·
308 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.