Knut Hamsun’un Pan romanını okudum ama açıkçası beklentimi hiç karşılamadı. Kitabın ismi ve kapak tasarımı sebebiyle fantastik, mitolojik ögeler içeren bir hikaye anlatıldığını düşünmüştüm ama yanılmışım. Roman tamamen gerçekçi, psikolojik ve doğayla insanın ilişkisini anlatan bir yapıt çıktı. Bu açıdan hayal kırıklığı yaşadım. Kitabın dili ve doğa betimlemeleri güzel olsa da, Edvarda ve Glahn arasındaki karmaşık ilişki beni çok yordu. Karakterlerin iç dünyası çok derin ve bazen anlaşılması güçtü. Ayrıca olay örgüsü beklentimin aksine yavaş ilerlediği için heyecanlı bir okuma deneyimi yaşatmadı. Sonuçta Pan, benim için hayal ettiğim türde bir roman değildi; ama doğa ve insan psikolojisi üzerine düşünenler için belki daha anlamlı olabilir.