“Aç gözlerini! Bak! Karşında koca bir dünya var…”
Bir kitap düşünün ki karakterler; Nietzsche, Freud , Doktor Breuer gibi efsane bir teşhis dehası…
kitap bu üç tarihsel figürü kurgusal bir bağlamda bir araya getirmiştir fakat yarı kurgu yarı gerçek niteliğinde hem felsefi hem de psikolojik bir eser.
Okumak için heyecanlandığım ve merakla beklediğim bir eserdi benim için hem Yalom hem de Nietzsche’ye olan merakım , kitabın hem felsefe hem de psikolojiyi harmanlayarak okura sunması … tam benlikti ..
Salome gibi çekici bir kadın Nietzsche’den habersiz Brauer’a gelir onun ümitsizlik hastalığına yakalandığını ve ona yardım etmesini gerektiğini söyler.
fakat bunu ondan gizli yapar aslında çünkü Nietzsche gururlu ve ketum biridir ve kabul etmeyeceğini düşünmektedir. Hikaye böyle başlar ve kişiler arası diyaloglar ile birlikte psikolojik çözümlemelerle okur zihinsel bir yolculuğa çıkarılır.
Kitaptan edinilen bilgilere göre ; Nietzsche ve Breuer hiç karşılaşmadılar psikoterapi de onların yaptığı görüşmeler sonucu çıkmadı ama romanın baş karakterlerinin hayatındaki kesitler ve olay örgüsüne giren Nietzsche’nin ümitsizliği ve Breuer ile olan ilişkisi gibi önemli olaylar 1882 gerçekten de var olmuştur.
Kitap insanın varoluşsal sorgulamalarını, özgürlük, anlam arayışını, ölüm korkusunu ümitsizliğe , hayata dair neden ve nasıla değinir.
Ve kitap arkasında da yazıldığı gibi “kendisiyle ve hayatla Yüzyüze gelmekten çekinmeyenlere “ diye ithaf edilmiştir.
Kitabın psikanaliz doğmadan önce 19 dokuzuncu yüzyıl Viyana’sında geçtiğinden bahsedilir.
Aynı zamanda Nietzsche’yi tanımak isteyenler için de önemli bir kaynak niteliğinde.
Kitapta nietzsche’nin üç defa ihanete uğradığını ve bunun acısını çektiği söylenmiştir, hayatı boyunca sağlık sorunlarıyla mücadele etmiştir.
Yalnızlığı seçmiş acılarıyla barışmış bir filoz…
Frengiden kaynaklı şiddetli bir felç geçirerek aklını kaybetmiştir ve bu hastalık ölümüne sebep olmuştur.
1882’de psikoterapi henüz doğmamıştı Nietzsche de asla bu konuyla ilgilenmemişti ama kendini anlama ve kişilerin değişimi ile derin bir ilgi duymaktaydı.
“Yaşam bensiz de devam edecek. Şimdi değilse de on ya da yirmi yıl sonra yine ben olmayacağım.Evrensel bir açıdan baksak ne fark eder ki? “
“ Bir kitap bizi alıp diğer kitapların üzerine çıkarmıyorsa o kitabın neresi iyidir?”
“ Acı hakikatleri söyleyen bir öğretmen, rağbet görmeyen bir kahin. Sanırım işte ben buyum.”
“Öğretmenler kimi zaman acımasız olmak zorundadır. İnsanlara böyle katı mesajlar verilmeli; çünkü yaşamda acımasız, ölüm de.”
“Ölümün son iyiliği: bir daha ölmemek!
“Ben, bizi olduğumuzdan daha yüce yapacak şeyleri severim!” 
Nietzsche Ağladığında 
Irvin D. Yalom
Nietzsche Ağladığında Irvin D. Yalom·
97 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.