Dördüncü Kanat'ı ilk okuduğumda başladığım gün -şu an olduğu gibi- bitirmiştim, sonraki gün de ikinci kitabını bitirmiştim ve bu evren beni o kadar içine çekiyor ki okurken hayatla olan bağım kesiliyor sanki. Son çıkan Oniks Fırtına kitabını okumadan önce de ilk iki kitabı tekrar okumak istemiştim ve bu verdiğim en mantıklı kararlardan biriydi. Okurken fark ettim karakterleri çok özlemişim -Dain tam bir orospu çocuğu ve ölmesi gerektiğine inanıyorum- özellikle Tarin ve Xaden'i. İlk okuduğumda olduğu gibi ikisinin de her sahnesini okumak çok zevkliydi. Violet de sevdiğim dayılı 'güçlü kadın karakterlerden' biri. Başlarda her ne kadar bunun aksi olsa da olaylar ilerledikçe kendini fazlasıyla geliştiriyor, bunu okumak da çok keyifli. İkinci kitabın finalinden sonra tekrar birinci kitabı okumak sanki karakterlerin gerçekten mutlu olduğu son zamanlar bunlarmış gibi hissettirdi. Hiçbir şeyden haberleri olmadan sadece bir sonraki sınavlarına kafa yorup okul hayatlarına devam edebiliyor oluşlarını özlemişim. Garip bir rahatlatıcı havası var en azından okurken. Basgitah'da ben okuyor olsaydım hiç de rahatlatıcı olacağını düşünmüyorum, Violet iyi bile idare ediyor bence.
·
114 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.