İlk kitapta oluşan beklentimi karşılamadığı için biraz hayal kırıklığı yaşadım. Gecelerin Kitabı’ndaki nesiller ve karakterler arası geçişkenliğe büyülü-gerçekçilik çok yakışmıştı; kişisel bir savaşın uzun uzun aktarılmasında ise fazla dramatik bir tercihe dönüştüğünü hissettirdi, karakterler arası geçişler organik değildi. Yazar da hissetmiş olacak ki çok geride bıraktığı bazı karakterleri hatırlatmak için “hani hatırladınız mı, şöyle şöyle biri vardı” gibi betimlemelere girmek durumunda hissetmiş. Başta kıymet verdiği özellikleri kitabın sonuna taşıyamadığını hissettim; Amber Gece’nin sözcüklerin gücüne olan tutkusu, Meydan Soytarısı’nın müzikle olan ilişkisi hayat ilerledikçe önemini kaybeden şeylere dönüştü mesela.
Konuyu eleştirmek hiç haddim değil ama ilk kitapta Altın Gece’nin Tanrı’ya küsmesine neden olan kötülük teoremine nasıl bir çözümleme geldi de tüm dünyaya karşı nefret ve şiddet hisseden torunu Amber Gece Tanrı’ya inancını tazeleyip huzura kavuştu? Tüm sevdiklerini savaşa, ölüme ve deliliğe kurban veren bir ailenin Tanrı’ya sırt çevirmesi çok anlaşılırdı, “Tanrı bizi sevse böyle olmazdı” diye başlayan olay örgüsü “ama Tanrı da bizden sevgi istiyor” diye mi bitti gerçekten?
Nitelikli bir metin ama ilk kitapta beklentiyi öyle yükseltmişti ki bu sefer zayıf kaldığını hissettim.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.