Yazar:
Sylvie Germain
Yorumlar ve İncelemeler
Nedir bu kitabın öyküsü? Bir çığlığın bilincine varmak.Edebiyat
Yine büyülendim. Ağzı açık okumak gibi bir tabir varsa eğer, o bu olsa gerek. Müthiş bir yazar Sylvie Germain, müthiş. Nasıl yazılır ya böyle? Hem şarkı söyler gibi, şiir dizer gibi, hem de sanki bir kurt gibi uluyarak nasıl?
Amber Gece bir devam kitabı. İlk kitap, 
Gecelerin Kitabı , hani şu çığlıklarla başlayıp çığlıklarla biten, kapatamamış kendini. Ne acayip, okuyup bitirdiğim bir kitap gibi değil de, tanıdığım bir insan gibi ansıyorum kendisini. Savaştan sağ dönen ama böğürleri paramparça, kolları kırık biri gibi.
Artık o büyük savaşlar borusunu susturmuş. Dünya dincelmiş. Ama karakterimiz Amber Gece baş edemediği öfkesiyle kendi savaşını yaratıyor. Péniel ailesinin o uzak koca kentlerdeki dev sıçanlara benzeyen belleği onun “yere ters, göğe ters” yüreğini kemiriyor şimdi.
Tarihle, belleğin çukurlarıyla, insanlığın havaya saldığı çığlıklarla bir alıp veremediği var Germain’in. Bu yüzden, kitabın hemen girişinde Edmond Jabes’ten yapılan şu alıntı, bu kitabı -eğer mümkünse- özetlemeye çok yakın: “Nedir bu kitabın öyküsü? Bir çığlığın bilincine varmak.“ Tanrıların annelerimize attırdığı çığlık bu biraz, varoluşumuzu müjdeleyen..Ama en çok da varoluşumuzun bize attırdığı çığlıklar sanki..
Her ne kadar arada ak gerdanlı ötleğen kuşununki gibi cıvıldamalar gelse de kulağa, ters, karanlık, kasvetli, vahşi, ürpertici bir kitap bu. Bu kadar acımasız olmasının suçu yazarda değil. Savaşlarla, vahşet ve acılarla, hulâsa kudurganlığımızla var ettiğimiz Tarih efendi sufle vermiş, o da oturmuş yazmış.
Kitaptan bana kalan hissi yine yazarın cümlesiyle anlatmaya kaçıyorum: “Kendini masalımsı, uzak bir yerlerde hissetmenin nefis baygınlığı.” İşte bu. Bayıldık be yahu Mme Germain..
Gecelerin Kitabı , hani şu çığlıklarla başlayıp çığlıklarla biten, kapatamamış kendini. Ne acayip, okuyup bitirdiğim bir kitap gibi değil de, tanıdığım bir insan gibi ansıyorum kendisini. Savaştan sağ dönen ama böğürleri paramparça, kolları kırık biri gibi.
Artık o büyük savaşlar borusunu susturmuş. Dünya dincelmiş. Ama karakterimiz Amber Gece baş edemediği öfkesiyle kendi savaşını yaratıyor. Péniel ailesinin o uzak koca kentlerdeki dev sıçanlara benzeyen belleği onun “yere ters, göğe ters” yüreğini kemiriyor şimdi.
Tarihle, belleğin çukurlarıyla, insanlığın havaya saldığı çığlıklarla bir alıp veremediği var Germain’in. Bu yüzden, kitabın hemen girişinde Edmond Jabes’ten yapılan şu alıntı, bu kitabı -eğer mümkünse- özetlemeye çok yakın: “Nedir bu kitabın öyküsü? Bir çığlığın bilincine varmak.“ Tanrıların annelerimize attırdığı çığlık bu biraz, varoluşumuzu müjdeleyen..Ama en çok da varoluşumuzun bize attırdığı çığlıklar sanki..
Her ne kadar arada ak gerdanlı ötleğen kuşununki gibi cıvıldamalar gelse de kulağa, ters, karanlık, kasvetli, vahşi, ürpertici bir kitap bu. Bu kadar acımasız olmasının suçu yazarda değil. Savaşlarla, vahşet ve acılarla, hulâsa kudurganlığımızla var ettiğimiz Tarih efendi sufle vermiş, o da oturmuş yazmış.
Kitaptan bana kalan hissi yine yazarın cümlesiyle anlatmaya kaçıyorum: “Kendini masalımsı, uzak bir yerlerde hissetmenin nefis baygınlığı.” İşte bu. Bayıldık be yahu Mme Germain..
Nasıl da efsunlu, nasıl da yüreğimin, aklımın derinlerine işleyen bir metin okudum, anlatmaya kelimeler yetmeyecek gibi. Sylvie Germain kelimelerin büyüsünü kusursuzca aktarıyor, durgun akan bir su iken, birden sele dönüşüyor gibiyim, çoşuyorum sayfaları geçtikçe, daha fazlasını görmek için kendimi durduramıyor, hiç ara vermek istemiyorum çünkü, gerçekten o kadar çoşkulu, o kadar etkileyici Peniel ailesinin yazgısına ortak olmak.
.
Vahşi, acımasız, zalim ve öylesine güçlü ki bu iki hikaye, aile olmanın, dağılmanın, ölmenin, savaşın, sevginin, yok etmenin ne demek olduğunu en güçlü, en sert yönleriyle, hiç acımadan aktarıyor. Zaman zaman dağılıp gidiyorum cümlelerin içinde, daha ne kadar etkileyici olabilir, damarlarımda dolaşabilir, beni bir histen diğerine sürükleyebilir diyorum, her defasında biraz daha şaşıyorum. İyi ki de Gabriel Garcia Marquez’in Yüzyıllık Yalnızlık kitabını yakında tekrar okumuşum diyorum, Sylvie Germain öyle güzel harmanlıyor ki karanlığı, puslu ve tekinsiz hisleri, işte diyorum şimdi tamamlandı bu puslu ritüel.
.
Etkisi öyle uzun zaman kalacak ki aklımda, her ne kadar ürkütücü, acımasız ve vahşi olsa da herkes okusun, daha çok bilsin, daha çok deneyimlesin. Çünkü, hayat her zaman toz pembe değil, böylesi karanlığı tüm duyularınızla hissedebileceğiniz metinler karşımıza her gün çıkmıyor. Okuyun, okutturun, bu zevki herkesle paylaşın. 
Amber Gece Sylvie Germain
Amber Gece Sylvie Germain
Puan vermedi·320 syf.··
Beğendi
·2022 49. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 18 Nisan 2022 00:00
Amber Gece’de, Gecelerin Kitabı’nda anlatılan Peniel ailesinin hikayesi devam ediyor. Gecelerin Kitabı, adların ve çığlıkların kitabı Amber Gece’nin doğumuyla bitmişti. Amber Gece II. Dünya Savaşı sonrası doğan ilk çocuk, ilk çığlık. “Ama savaş zamanı, bu hiç de geçmiş değildi. Ara verdiği bile olmamıştı ki. Ancak doymak bilmezliği ve sabırsızlığı nedeniyle yer değiştirmişti. Bayılırdı zaten savaş, kudurganlığını başka yerlere, durmadan bir başka yere, yani hemen hemen her yere sürüklemeye. (syf 104)”
Cezayir Savaşı ve Fransa’nın çalkantılı atmosferinde yeni kuşaklarla devam ediyor Paniel’lerin yüzyıllık(!) makus talihi. Savaş, çatışma en çok da Amber Gece’nin içinde devam ediyor. Germain’in büyülü gerçekçilik üslubuyla bir ailenin hikayesi üzerinden insanın doğasını irdelediği, dönemi eleştirdiği, yaşam ve ölümün döngüsel yenilenmesini dinler tarihine göndermelerle aktardığı iki kitabını da çok severek okudum. İlk Sylvie Germain okumamda edebi haz demiştim zaten. Bu kitapta dinler tarihine göndermeler ve mitsel motifler daha belirgin diye de ekleyeyim. Habil-Kabil mitinin varyantları gibi kardeşlerin hikayeleri.
“Peccata-Miserere-Pacem.” (Günah-Bağışlama-Huzur.) Hem Amber Gece’nin hem Paniel ailesinin hikayesi.
Bunu da tekrar edeyim, Marquez’in Yüzyıllık Yalnızlık kitabını sevenler bu kitapları da sever:)
Çeviri #mükerremakdeniz
Kapak Tasarımı #aslısezer @aslisezer_design
@selyayincilik
.
.
.
.
.
.
Gecelerin Kitabı #
Gecelerin Kitabı #
Amber Gece, #gecelerinkitabı nın devamı. İlk kitap Altın Gece Kurtağız’ın torununun doğumuyla biter ve #ambergece bu torunun yaşamıyla başlar. Torun Amber Gece ismiyle anılır. İlk kitaptaki kasvetli ve karanlık anlatım, büyülü gerçekçilik betimlemeleriyle devam ediyor. Amber Gece’de babadan oğula, dededen toruna süregelen öfkenin ve şiddetin, acımasızlığın, yine savaşın etkileriyle birlikte yalnızlaştırılmasının izlerini okuyoruz. İlk kitapta bahsettiğim aşkın tutkulu hali, inançların sorgulanması bu karakter üzerinden veriliyor.
Ağır bir dili olmasına rağmen masal tadında bir anlatım okumayı kolaylaştırıyor, karakter çokluğu için soyağacı, kitabın başında tablo şeklinde verilmiş. Bu yüzden karışıklık yaşatmıyor.
Son olarak yine 6 bölümden oluşmuş ve her bölümün ismi, anlatılan hikayeyle bağlantılı.
Örneğin 2.bölümün ismi “Rüzgarın Gecesi” “Rüzgar. Tufanın rüzgârı. Unutmanın, yadsımanın rüzgârı. Esneklikten yoksun, uzlaşmaz, buz gibi ve tiz, bir hiç sesiyle öbür sesi, öfke ve kin ıslığıyla öten söz ötesi rüzgâr. İnsan ruhunun hesabını sormaktan vazgeçmeyen, içe işleyen, yakıcı rüzgâr.”
Sakin bir kafayla okumanız tavsiye edilir.
İlk kitapta oluşan beklentimi karşılamadığı için biraz hayal kırıklığı yaşadım. Gecelerin Kitabı’ndaki nesiller ve karakterler arası geçişkenliğe büyülü-gerçekçilik çok yakışmıştı; kişisel bir savaşın uzun uzun aktarılmasında ise fazla dramatik bir tercihe dönüştüğünü hissettirdi, karakterler arası geçişler organik değildi. Yazar da hissetmiş olacak ki çok geride bıraktığı bazı karakterleri hatırlatmak için “hani hatırladınız mı, şöyle şöyle biri vardı” gibi betimlemelere girmek durumunda hissetmiş. Başta kıymet verdiği özellikleri kitabın sonuna taşıyamadığını hissettim; Amber Gece’nin sözcüklerin gücüne olan tutkusu, Meydan Soytarısı’nın müzikle olan ilişkisi hayat ilerledikçe önemini kaybeden şeylere dönüştü mesela.
Konuyu eleştirmek hiç haddim değil ama ilk kitapta Altın Gece’nin Tanrı’ya küsmesine neden olan kötülük teoremine nasıl bir çözümleme geldi de tüm dünyaya karşı nefret ve şiddet hisseden torunu Amber Gece Tanrı’ya inancını tazeleyip huzura kavuştu? Tüm sevdiklerini savaşa, ölüme ve deliliğe kurban veren bir ailenin Tanrı’ya sırt çevirmesi çok anlaşılırdı, “Tanrı bizi sevse böyle olmazdı” diye başlayan olay örgüsü “ama Tanrı da bizden sevgi istiyor” diye mi bitti gerçekten?
Nitelikli bir metin ama ilk kitapta beklentiyi öyle yükseltmişti ki bu sefer zayıf kaldığını hissettim.
Reklam
Yazar Hakkında
Sylvie GermainYazar · 4 kitap
1954’de Chateauroux’da doğdu. Sorbonne Üniversitesi’nde Felsefe eğitimi aldı. 1981 yılında Fransız Kültür Bakanlığı’nda çalışmaya başladı. 1984’te yayımlanan ilk romanı Gecelerin Kitabı altı edebiyat ödülünün yanı sıra eleştirmenlerin ve okuyucuların övgülerini aldı. 1986-1992 yılları arasında Çekoslavakya’da yaşadı, Prag’daki Fransız okulunda Fransızca ve felsefe dersleri verdi. Çağdaş Fransız edebiyatının en önemli isimlerinden olan yazar Magnus isimli romanıyla, 2005 yılında lise öğrencilerinin verdiği Goncourt Ödülü'nü aldı.
