Bazı kitaplar insanın içine ince bir sızı bırakıyor…
“Sözde Kızlar” da öyleydi benim için.
Bir yanda harabeye dönmüş değerler, diğer yanda sahte bir modernlik maskesiyle dolaşan insanlar…
Söylenenle yaşananın birbirini tutmadığı bir dünyanın iç yüzünü gördüm satır aralarında.
Mebrure’nin kalbinde ve zihninde yaşadığı gelgitleri okurken, yalnızca onun değil, bir dönemin tüm genç kadınlarının iç çatışmalarını hissettim.
Kimi zaman öfkelendim, kimi zaman kırıldım…
Ama her sayfada daha çok anladım:
Toplumun kadına biçtiği roller, çoğu zaman onun ruhunu sessizce tüketiyor.
Bu kitapla Peyami Safa’nın kalemindeki o derinliği ilk kez bu kadar içimde hissettim.
Ne bir aşk masalıydı bu, ne de sadece bir dram…
Bir duruşun, bir başkaldırının, bir sorgulamanın hikâyesiydi.
Ve düşündüm:
Ne zaman gerçekten “özgür” olur bir kadın?..
Sustuğunda mı, yoksa sesini bulduğunda mı?
Bazen bir dönemi değil, tüm zamanları anlatır bir hikâye… İşte bu kitap da öyle.
·
554 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.