O’nu ararken Ben’i kaybetmek- A’mak-ı HayalEdebiyat
Bazı kitaplar vardır, sana senden başka bir şey anlatmaz ama öyle bir anlatır ki artık sen de kendine yabancı kalırsın. Amâk-ı Hayâl, tam da böyle bir kitap. Ne zaman okusam, “ben” dediğim şeyin üstüne bir örtü seriliyor, sanki içimdeki bütün odalar karanlıklaşıyor. Sonra birer birer, o odalarda yankılanan cümleler oluyor:
“Durma, yürü. Yoksa ruhun ebediyen kalır o hayalin zindanı içinde.”
Bu kitap, bana göre bir yolculuktan çok bir kayboluştur. Râci’nin hakikati arayışı, görünürde bir keşif olsa da özünde bir çözülmedir. Her adımda biraz daha az “Râci” olur, biraz daha çok “hiç” olur. Ve ne gariptir ki en sonunda bulduğu şey, en başından beri içinde taşıdığı boşluğun ta kendisidir.
Ben, Amâk-ı Hayâl’i okurken yazarın değil, kendi zihnimin labirentinde gezindim. Sorulara cevap aramadım, çünkü cevaplar daha çok karanlık getiriyordu. Ve evet, bu yönüyle varoluşun acısını taşıyor kitap; ama acıyı ne bağırarak anlatıyor ne de susturarak. Sadece gösteriyor. İnsan, “ben neyim?” diye sorduğunda, cevabın aslında yokluk olduğunu sezdiriyor.
Bu noktada ister istemez Nietzsche düşüyor aklıma. Onun “Ben öldüm,” diyen Tanrısı gibi, burada da “ben” ölü. Ama aradaki fark şu: Nietzsche’nin çığlığı batıdan gelen bir isyandı, Filibeli Ahmed Hilmi’nin susuşu ise doğudan gelen bir teslimiyet. İkisi de benliği inkâr eder ama biri duvarı kırmak isterken, diğeri o duvara bir kapı arar.
Tasavvuf bu işte: kendi varlığını inkâr ederek, varlığı bulmak. Ne tuhaf! Yok olunca var oluyorsun. “Hiçlik” denilen şey sadece bir son değil, belki de hakiki başlangıç.
Ve evet, Hüsn-ü Aşk’ı hatırlatıyor bana. Onda da bir arayış vardı, onda da aşkın izinden yürüyen bir benlik… Ama Hüsn-ü Aşk bir nevi vuslata çıkan bir yoldur. Amâk-ı Hayâl’de ise vuslat yoktur, çünkü arayanın kendisi vuslattır. Ve o kendinden vazgeçmedikçe, kavuşamaz.
·
748 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.