Bu kitap, bir annenin yüreğinde patlayan savaş kadar gerçek. Adriana doğurmakla kalmıyor, geçmişin gölgesinde bir hayatı taşımayı da öğreniyor. Maalouf, bir kadının acıyı nasıl taşıdığını değil; acıyla nasıl ayakta kaldığını yazıyor. Bazı sayfalar yaktı, bazıları içimi susturdu. En çok da affetmenin ne kadar ağır bir yük olduğunu hissettirdi bana.