Hayırsız evlat, hayırsız eş, hayırsız tamburi … diyebilir miyiz kısaca? Sanki deriz, evet. Maalesef hata üstüne hata yapan, burnunun dikine ve hayatın inadına giden Aziz Bey karakteri o eski ketum adamlardan. Jilet gibi giyinir, beyefendiliği ve oturup kalkması ile etkileyicidir ama ne fayda. Dışarıda uçarı bir hayat yaşarken içerisi fukara kalmış bir adam. Olaylar, yaşantılar yeşilçam filmlerine benziyor, o eski İstanbul meyhaneleri, kadınını saymayan ve gece hayatına düşkün eski topraklar resmediliyor hikayede. Çarpılıp camları kırılan kapılar, esmeler gürlemeler…Onca eleştirmesine rağmen yaşı ilerledikçe babasına dönüşmesi, kendi acı çekmesine rağmen başkasına acı çektirmesi… kendiyle ve hayatla sürekli çatışan bir adam Aziz Bey…Kitabın sonunda ,eski ümitsiz aşkına ve umursamaz gece hayatına rağmen, bencilce evlendiği Vuslat için üzüldüm en çok. Değeri çok geç anlaşılıyor bazen insanların, Vuslat da onlardan bir tanesiydi. Şu alıntıyı eklemek istiyorum:
”Bir akşamüstü Aziz Bey evinde, oturduğu kanepeye fotoğraf kutusunu boşalttı. Karısının resimlerini arıyordu…Kendini deniz kenarlarında, geniş caddelerde, üstü açık arabalarda, lüks restoranlarda, ünlü şarkıcıların arasında, çalarken, içerken, gülerken, eğlenirken, konuşurken gösteren bu fotoğrafların arasında nikâhlarında çekilmiş birkaç soluk fotoğrafın dışında Vuslat'a ait hiçbir şey yoktu. Ve Vuslat o birkaç fotoğraftan ona kırgın gözlerle bakıyordu.”
Bu mecrada Ayfer Tunç kalemi diye bir gerçek var ve hikaye çok bilindik olmasına rağmen,
kelimelerle duyguları öyle güzel ilmek ilmek işlemiş ki ,kitabın içine sanal gerçeklik gözlüğü takıp yan karakter olarak giriyor ve yaşıyorsunuz. Tavsiye ederim.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.