Romanımızın kahramanı Marian, 92 yaşında duyma sorunu dışında sağlık problemi olmayan bir kadındır.
En yakın arkadaşı Camilla, ona duyma problemi nedeniyle bir işitme trompeti hediye eder. Ancak Marian, bu trompeti kullanmaya başladığında sadece insanların konuşmalarını değil tuhaf fısıltılar da duymaya başlar.
Bu arada, ailesi Marian’ı huzurevine göndermeye karar verir. Ancak burası, ilginç şekilde dizayn edilmiş evler, eksantrik yaşlı kadınlar ve gizemli olaylarla doludur. Buradaki yaşlı kadınlar sessizce oturup dünyadan umudunu kesen değil; gizemli olayları çözen, dünyayı kurtarmaya çalışan, yaşlanmanın pasiflik anlamına gelmediği gösteren cesur ninelerdir. Marian ve arkadaşları toplumun görünmez saydığı yaşlı kadın figürüne bambaşka bir anlam kazandırıyor. Carrington’ın sürrealist anlatımı ise hikayeyi fantastik bir dünyaya taşıyor.
Bu kitabı okurken Hızlandıkça Azalıyorum’un yaşlı ninesi Martha’yı hatırladım. İki kadın da dünyayı kendilerine özgü absürt ve renkli bir biçimde algılıyorlar. Tek fark Marian için yaşlılık bir son değil maceranın başlangıcı.
Belki de, yaşlılık çay içip örgü örerek vakit geçirme değil, yeri geldiğinde maceraya atılıp dünyayı kurtarmak, dev kutup ayıları ile yüzleşmek ve gerektiğinde cinayet çözmektir. Kim bilir, belki ihtiyacımız olan tek şey bir işitme trompetidir, ne dersiniz?
instagram.com/cityreaders...
·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.