Toprak Ana'ya dair
Toprak Ana'yı okurken içime öyle bir hüzün çöktü ki, satırların arasında kendi yüreğimin sesini duyar gibi oldum. Cengiz Aytmatov, kelimeleriyle adeta ruhuma dokundu, beni o dönemin acılarına, umutlarına ve yıkımlarına ortak etti. Her bir kelime, her bir cümle kalbime işledi sanki...
O savaşın, o korkunç yıkımın ortasında çocuklarını bir bir toprağa veren bir annenin çığlığını duyuyorsunuz. İçim parçalandı her bir kayıpta. Bir anne olarak, onun acısını derinden hissettim. Evlatlarını cepheye gönderirken içindeki o korku, o gurur ve ardından gelen o dayanılmaz boşluk... Sanki yanı başındaymışım da onunla beraber ağlıyormuşum gibi hissettim. Aytmatov'un tasvirleri o kadar gerçekçiydi ki, Talas Vadisi'nin o verimli topraklarını, tarladaki ekinlerin kokusunu ve köyün sessizliğini adeta içime çektim. Toprak Ana'ya olan inancına hayran kaldım. O, tüm acılara rağmen ayakta kalmaya, hayatı sürdürmeye çalışan bir simgeydi benim için.
Toprak Ana, sadece bir annenin hikayesi , aynı zamanda savaşın insanlık üzerindeki yıkıcı etkisini anlatan evrensel bir destan gibiydi. Kitapta geçen her bir karakter, o dönemin bir parçasıydı ve onların trajedileri içimi burktu. Savaşın sadece cephede değil, cephe gerisinde kalanların hayatlarında da ne büyük yaralar açtığını gözlerimle görür gibi oldum. Aytmatov, Toprak Ana metaforuyla öyle güzel bir bağ kurmuş ki, toprak sadece üzerinde yaşadığımız bir yer olmaktan çıkıp adeta canlı bir varlığa, tüm acıları gören, tüm umutları taşıyan bir anaya dönüşüyor. Bu, beni derinden etkiledi.
"Toprak ana, sen nelere kadirsin! Sen nelere dayanabilirsin! Yeter ki insanoğlu senin bağrından koparıp aldığına sahip çıksın, onu esirgesin..." Bu alıntı, Toprak Ana'nın sonsuz sabrını ve insanlığa olan inancını öyle güzel anlatıyor ki, okurken içim titredi.
"Savaş bir fırtına gibidir, esti mi herkesi sürükler peşinden, ne genç dinler ne ihtiyar, ne ana ne baba... Herkesi yutar bir dipsiz kuyu gibi..." Savaşın acımasızlığını, ayrım gözetmeyen yıkıcılığını bundan daha iyi ne anlatabilirdi ki? Bu cümleler yüreğime oturdu.
"İnsan yaşar gider bu dünyada, nice acılar çeker, nice sevinçler yaşar. Ama en zoru nedir bilir misin? En zoru, toprağa düşen yavrunun ardından ana yüreğinin yanışıdır..." Bu cümle, bir annenin yaşadığı en büyük acıyı öylesine çıplak bir şekilde ortaya koyuyor ki, gözlerim doldu.
Toprak Ana, bir yaşam dersi, bir ağıt, bir umut fısıltısı. Okuduktan sonra uzun süre etkisinden çıkamadım. Cengiz Aytmatov'a bu eşsiz eseri bize armağan ettiği için minnettarım. Okurken siz de benim gibi duygulanacak, belki de gözyaşlarınıza hakim olamayacaksınız. Ama inanın, buna değer.
··
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.