Sovyetler demiş ki: “İvan, gel kardeşim seni haksız yere hapse atalım.”
İvan da demiş ki: “Olur ama bir şartım var: Sabahın köründe kalkıp donarak çalışmak istiyorum, yoksa olmaz.”
Ve böylece başlar İvan Denisoviç’in Bir Günü…
Ama öyle bir gün ki, bizim pazartesi sabahı uyanmamız yanında tatil köyü kalır.
Adam sabah 5’te kalkıyor, dışarısı kutup. Burnunu sildikten sonra mendil değil burun kırılıyor.
Çorba mı? Sulu özlem. Ekmek mi? Lastik gibi ama ekmeğin bile umut verdiği bir ortamdasın.
Bu kitapta aşk yok, cinayet yok, sürükleyici kurgu yok.
Ama bol bol:
Donma
Taş taşıma
Üşüme
Bir de “bugün sopa yemedik, Allah bereket versin” sevinci var.
“Bir günü anlatıyor ama biz her sayfada üşüdük.”
Soljenitsin tokat atmıyor, direk suratımıza kar topu fırlatıyor.
Kapanışı İvan’dan gelsin:
> Bugün de hayattayız. Fazla şey istemiyoruz
·
10,7bin Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
