Ayıyla Konuşan Kız, kalbimi dokunuşuyla titreten nadir kitaplardan biri oldu. Sophie Anderson’un kaleminden çıkan her cümlede büyü vardı sanki. Daha önce “Tavuk Bacaklı Ev”de kurduğu o büyülü evrende dolaşmıştım ve yine benzer bir tat ararken bu kitabı aldım elime… Ama aldığım şey sadece bir hikâye değil, bir yolculuktu.
Kitabı okurken her yeni sayfa bana “acaba şimdi ne olacak?” sorusunu defalarca sordurdu. Özellikle son bölümlerde öyle bir heyecan yaşadım ki, kalbim resmen kulaklarımda atmaya başladı. O sürpriz… o duygu… beni tamamen içine çekti.
Ana karakterin cesareti, içsel çatışmaları, doğayla kurduğu o hassas bağ… hepsi çok derin, çok gerçekti. Bir yandan çocuklara hitap ediyor gibi görünse de, aslında her yaştan okurun içine dokunabilecek kadar çok katmanlı.
Ve çizimler… Kathrin Honesta’nın çizimleri kelimeler kadar güçlü. Hikâyeyi adeta gözümde canlandırmamı sağladı. Her renk, her detay, büyünün bir parçası gibi hissettirdi.
Kısacası bu kitap, sadece okunmuyor; hissediliyor. İçinde kaybolduğum, sonra da kendimi bulduğum bir masaldı. Kalbime iyi geldi
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.