Jonathan Swift in bu kısa ama çarpıcı metni, İngiltere’nin İrlanda üzerindeki ekonomik baskılarını ve İrlandalı yoksulların içinde bulunduğu çaresiz durumu hicvederek eleştirmeyi amaçlıyor.
Swift, görünüşte “alçakgönüllü” bir öneride bulunuyor: Yoksul İrlandalı aileler, bir yaşındaki bebeklerini zengin İngilizlere yiyecek olarak satsın. Böylece hem açlık sona erer, hem nüfus azalır, hem ekonomi canlanır.
Gerçekte bu öneri ciddi değil tabi ki — Swift burada aşırı bir ironi ve kara mizah kullanarak, duyarsız yöneticileri ve toplumun acımasız rasyonalist söylemini yerle bir ediyor.
Bu eserde Swift’in en büyük başarısı, ironiyi ustaca kullanmasıdır. Gerçekten “alçakgönüllü” bir öneri sunar gibi görünüyor, ama öneri son derece ahlak dışı ve dehşet verici. Bu yöntemle de okuru hem düşünmeye hem de ahlaki pozisyonunu sorgulamaya zorluyor.
Swift’in hedefi sadece İngiltere değil, İrlandalı elitler ve halkın kendisini de eleştiriyor. Kendi yurdundaki pasifliğe de kızıyor.
Swift, ekonomik ve toplumsal sorunları gözler önüne sererken, insanlığın vicdanını da tartıya çıkarıyor. Keyifli okumalar…
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.