Kitabı dün bitirdim ve eğer bir yorum bırakacaksam, bence hepimiz hayatımızın bir döneminde platonik bir aşk yaşamışızdır. Sosyal medyada görüp beğendiğimiz biri, okuldan biri vesaire… Yaşadık ve belki de kendimize sorduk: “Nasıl böyle bir şey olabilir? Bu sevgi nereden geliyor?” Ya da hiç görmeden nasıl böyle duygular hissedebildik?
Kitabı okuduğumda, “Evet, ben de böyle hissetmiştim” ya da “Ben de bunu yaşamıştım” dedim. Yani bence bir kitap insana böyle bir his veriyorsa, kesinlikle okunmaya değer.
Zaten kitap kolay okunuyor, hiç zor değil. Alıntılarına ise bayıldım. Çünkü bana çok gerçek geldi, kendimi bir süre o satırlarda buldum.
Ve hoşuma giden en önemli şey şu oldu: Öykü, belki gerçekten bir aşk hissetti, belki bu sadece platonikti… ama en azından yolun sonunda kendini buldu. Gerçeklerle yüzleşti ve bundan sonra önce kendini sevmeyi öğrenmesi gerektiğini fark etti.
Bu arada, ben Öykü’nün yerinde olsam, kafamda ve kalbimde bir şeyleri tamamen bitirebilmek için bende hoşlandığım kişiyle yüzleşmeyi seçerdim.
··
72 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
