Bir Dostoyevksi eserini daha bitirmiş oldum. Budala eseri ilk cilde oranla sanki daha akıcıydı...
Yani ne desem bilmiyorum, spohi vermeden sadece duygularımızı anlatmak istiyorum içeriğinden uzak durarak... Gerçekten Dostoyevksi yoruyor....fakat tuhaf bir alışkanlık da yapıyor bende...şimdi ne hissediyorum...bir süre onun eserini okumamayı bir an da bakıyorum onca kitap varken elim yine onun eserine gidiyor...
Acıyı yaşatıyorsa Prens Mişkin, aynı acıyı bende yaşıyorum, budala gibi, mutluluk gibi, heyecan gibi, öfke gibi, buna benzer tüm duyguları yaşıyorum onu okurken, beyin humması geçirdiği bir an vardı aynı şeyi sanki kendi zihnimde de yaşadım, bazen onu okumak tehlikeli de olabilir mi acaba?
Nastasya nın hazin sonu, Aglaya'nın tuhaf karakteri, bir an da sürprizi başkasına aşık olması vs. Ablası, anneleri her biri başka başka karakter...tam düşündüğüm şey olacak diyorum eserde yine başka bir şey oluyor, sıkıntıya giriyorum, strese giriyorum...valla yoruldum yaa yeter yaaa sjjsjsjsjsjs
.....Herkese Keyifli Okumalar Diliyorum......
··
477 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.