Çin yasalarına göre ailelerin birden fazla çocuk sahibi olması yasakken, yaşlı ve yalnız bir kadın olan Bayan Ming’in on çocuğu vardır. Bu çelişkiyle başlayan hikâye, okuyucuyu gerçekle hayalin sınırlarında gezdiren, sade ama derinlikli bir anlatıya dönüşüyor.
Kitabın anlatıcısı, ismi verilmeyen bir Fransız iş adamı. Kısa süreliğine iş için gittiği Çin’de, kaldığı otelin tuvaletinde görevli Bayan Ming ile tanışıyor. Aralarında gelişen samimi sohbetler sırasında Bayan Ming ona birbiri ardına çocuklarının hikâyelerini anlatmaya başlıyor. Ancak bu hikâyeler öyle sıradan değil; her biri hayata dair güçlü dersler ve düşündürücü mesajlar barındırıyor.
Gerçek mi, yalan mı, bilinmez… Ancak Éric-Emmanuel Schmitt’in ustalığı tam da burada ortaya çıkıyor. Bayan Ming’in anlattıkları, sadece bir annenin çocuklarına dair anıları değil; aynı zamanda okuyucunun kendi yaşamına dair sorgulamalar yapmasına neden olan derinlikli düşüncelerle dolu.
Ben de kitabın anlatıcısı gibi bu hikâyelerden oldukça etkilendim. Her sayfada altını çizdiğim, durup üzerine düşündüğüm cümleler oldu. Yazar, basit görünen bir anlatımla evrensel konulara değinmeyi başarıyor: özgürlük, bilgelik, anne sevgisi, bireysel seçimler, ve en önemlisi de hayal gücünün gücü.
Tek eleştirim, kitabın sonunun biraz aceleye getirilmiş gibi hissettirmesi. Böylesine anlam yüklü bir eserin, daha vurucu bir finalle taçlandırılması güzel olurdu. Ancak bu, kitabın bıraktığı güçlü etkiyi azaltmıyor.
Kısacası; Bayan Ming’in On Çocuğu, kısa sürede okunabilecek ama etkisi uzun süren, yalın diliyle derin izler bırakan bir kitap. Özellikle hayatın karmaşasına kısa bir ara verip biraz düşünmek, biraz da ruhunu beslemek isteyen herkese tavsiye ederim.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.