İnsan en büyük ihaneti, en çok güvendiği yerden alır.
Shakespeare’in Othello’sunu okumak, kıskançlık, aşk, ihanet ve insan doğasındaki zaafların bir araya gelip nasıl bir felakete dönüştüğünü izlemek gibiydi. Othello güçlü bir asker, onurlu bir komutan... ama belki de tüm bu dış kabuğun altında, insanlara gereğinden fazla güvenen, içsel olarak kendine bile tam güvenemeyen bir adam. Bu güven zaafı, onu adım adım bir felakete sürüklüyor.
En çarpıcı olan şey şu: Othello, Desdemona’ya olan derin sevgisine rağmen, Iago’nun sinsice kurguladığı yalanlara bu kadar kolay teslim oluyor. Yani sevgi, bazen ne yazık ki şüpheyle baş edemiyor. Iago'nun ustaca ördüğü entrikalara, Othello’nun bu kadar kolay kapılması içimi burktu. Belki de gerçek trajedi tam burada başlıyor. Bir insanı seviyorsun ama en küçük şüphede sevgin değil korkun ağır basıyor. Sonuç: Geri dönüşü olmayan bir pişmanlık.
Iago ise... tam anlamıyla kötülüğün vücut bulmuş hali. Onun yaptığı şey sadece başkalarının hayatını mahvetmek değil, insan ruhunun en zayıf yerlerine dokunup, oradan çatlaklar yaratmak. Hiçbir menfaati yokmuş gibi, sadece manipüle etmekten aldığı bir haz var sanki. Özellikle Othello’nun "yabancı" kimliği, toplumda zaten kendini dışlanmış hissetmesine sebep olurken, Iago’nun bu duyguyu kurcalayarak güveni zehre dönüştürmesi çok çarpıcıydı.
Desdemona... belki de eserin en masum karakteri. Othello’ya duyduğu saf sevgi, sadakati ve başına gelen trajedi o kadar dokunaklı ki; her şey olup bittiğinde aslında Desdemona değil, Othello kendi ruhunu kaybetmiş oluyor.
Kitap boyunca kafamı kurcalayan şeylerden biri de şuydu: Othello, Desdemona’ya inanmak yerine neden Iago’ya inandı? Sevgiyle büyüyen bir güven neden bu kadar kırılgandı? Ve insan, bir başkasının sesiyle kendi vicdanının sesini nasıl bu kadar bastırabilir?
Othello'ya mesajım: “Kendini yeterince tanımıyorsan, başkalarının sana söyledikleri senin gerçeğin olur.”
··
440 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.