Intermezzo çok sessiz bir kitap ama içimde yankısı uzun süre kalacak. Üzüntünün bu kadar ince, bu kadar derinden anlatıldığı çok az metin var. Ivan ve Peter birbirine bu kadar yakınken bu kadar uzak olabilmeleri… çok tanıdık bir acı gibi. Denk gelinememiş hayatlar, yanlış zamanlar. İkisi de kendi üzüntüsünde boğulurken birbirlerine dokunamamışlar. En çok da o uzaklık hissi dokundu bana, sessizce. Denk gelinememiş hayatlar, yanlış zamanlar. İkisi de kendi üzüntüsünde boğuluyordu, ama bunu çok farklı şekillerde taşıyorlardı.
Peter’ın yasını sessizlikle, geri çekilerek yaşadığını hissettim. Kendini geri çeken, içine gömülen bir hali vardı. Ivan’ınkiyse daha dışa dönüktü, daha öğrenmeye açık, daha arayan. Aynı şeyleri hissetseler bile ifade ediş biçimleri bambaşkaydı. Belki de bu yüzden birbirlerine dokunamadılar.
"Benimle kal, acı çek. Seni seviyorum."
Bu cümle, Intermezzo’nun o sessiz, derin, kimi zaman buruk ama samimi duygusunu çok iyi yakalıyor. karakterlerin birbirine sunduğu sevgi, neşeden çok acıyla, eksiklikle ve hatta çaresizlikle harmanlanmış. Ama yine de “kal” demek, birlikte var olmayı istemek… İşte bütün kitap o kırılgan ama gerçek bağın içinde. 
İntermezzo
İntermezzo
·
159 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.