İlk kez tanıştığım bir kalemdi. Tezer Özlü ve Ferid Edgü nün birbirine yazmış oldukları karşılıklı mektuplarla başlayan ve biten bir eserdi.
Her şeyin sonundayım...bazen günlük bazen otobiyografi kokusu, bazen gezi yazısı vs. serpiştirmiş bu esere... okurken başka ülkeleri de kentleri gezmiş, tanımış oluyorsunuz... İsviçre, Zürih vb. Ailesini tanımış oluyorsunuz, kendilerini de tabi...
Fakat tanışmak istemediğimiz bir gerçeklerde var ..... Hastalık gibi, bazen o kadar yoruluruz ki, savaşacak gücümüz kalmaz, inanacak bir şeyimiz kalmaz, teslim oluruz, hatta teslim olmaya bile gücümüz yoktur... Yaşadığımız sürece mücadele etmek, bir şeyler yapmak zorundayız diyor oysa...ne kadar da doğru...ama öyle şeyler olur ki... kendimize bile fazla geliriz...kafa dinlemek bile istememek, acıya alışmak, depresyon...okyanusta yüzmeyi bilmeyen, çırpınan bir insan gibiyim diyor sanki bize...bazen yorulmak bile istemiyor insan... hiçbir istemiyor...bu nasıl bir şey, ne bu? Hiçlik mi yoksa?.....
.....Herkese Keyifli Okumalar Diliyorum.....
·
282 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.