Haruki Murakami’nin Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu kitabı, benim için unutulmaz bir okuma deneyimi oldu. Romanın yapısı, özellikle iki ayrı evrende geçen paralel anlatımı, çok etkileyiciydi. Hem zihinsel hem felsefi hem de duygusal olarak bana çok şey düşündürdü.
Kitabın anlatmak istediği yapı, yani insan zihninin katmanları, bilinç – bilinçaltı ayrımı ve benliğin parçalanmış halleri çok iyi yedirilmişti kurguya. Özellikle “Dünyanın Sonu” bölümleri, düşsel atmosferi ve melankolik havasıyla bana daha çok geçti.
“Haşlanmış Harikalar Diyarı” kısmındaki teknik anlatım da ilginçti ama yer yer biraz yoğunlaştı diyebilirim. Özellikle mağara sahnesi — evet, simgesel olarak güçlü ama anlatı temposunu biraz düşürdü. Orası biraz daha kısa olsaydı, romanın genel ritmi benim için daha akıcı olurdu.
Buna rağmen kitap bende güçlü bir iz bıraktı. Zihnin derinliklerine yapılan bu yolculukta, karakterlerin arayışlarıyla kendi sorularımın da kesiştiğini hissettim. “Ben kimim?”, “Belleğimi yitirsem benliğim de silinir mi?”, “Bir gölgeye ne kadar ihtiyacım var?” gibi sorular aklımda dönüp durdu.
Son sayfayı kapattığımda, içimde hafif bir hüzün ama derin bir tatmin vardı. İyi ki okumuşum dediğim, kendine özgü bir roman oldu.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.