"Bu kitapla birlikte sadece bir hikâye değil, çocukluğumu da yeniden yaşadım…”
Edith Nesbit’in Demiryolu Çocukları kitabı sadece bir hikâye değildi benim için… Sanki çocukluğumun tozlu sayfalarını tek tek açtı önüme. O tren yolunu, rayların üzerine koyduğumuz gazoz kapaklarını, rayda yürürken düşmemeye çalıştığımız anları… Ve en çok da askerleri uğurlarken trene el salladığımız o saf, o tarifsiz zamanları…
Baba yokluğu, beklenmedik bir taşınma ve yepyeni bir hayat... Bütün bu değişimlerin ortasında çocukların içindeki umut hiç sönmüyor. Özellikle Roberta’nın yüreğiyle hareket etmesi, bana zaman zaman unuttuğum bazı değerleri hatırlattı. Küçük yaşlarına rağmen taşıdıkları sorumluluk, bana "büyümek" kelimesinin gerçek anlamını düşündürdü.
Anneleri ise bu hikâyede sessiz bir güç kaynağıydı. Tüm zorluklara rağmen ayakta kalışı, çocuklarını sevgiyle sarışı... Okurken hem hayran kaldım hem de içim burkuldu. Böyle bir karaktere rastlamak, kitabın samimiyetini daha da derinleştirdi.
Demiryolu, hikâyede sadece bir mekân değil; sembolik bir yolculuktu aslında. Trenlerin gelişiyle doğan umutlar, vedaların ardından kalan özlemler... Her bir sahne, hayatın içinden bir parça gibiydi. Beklemek, sabretmek ve sonunda kavuşmak... Ne kadar tanıdık değil mi?
Yaşınız kaç olursa olsun, bu kitabı okurken siz de o tren yoluna bakan pencerede bir süre oturmak isteyeceksiniz.
Kim bilir, belki de büyümenin en güzel yolu, bazen çocuk kalabilmekte saklıdır.
·
467 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
