asıl ben burdayım sen nerdesin
burada yazarın temas ettiği konuları, çoğu zaman yarım kalmış cümleleriyle ne demek istediğini, dönemin-kendinden sonraki birçok dönemin- fotoğrafını hünerlice çekişini anlatmak istemiyorum. manaların peşinden gidiş her şeyde olduğu gibi yine itidalli olunca güzel. sürekli gürültülü bir zihinle okudum. ne dendiğini gözlerim sayfalar üzerinde gezinirken değil, gece kafamı yastığa koyarken, dışarıda yürüyüş yaparken anladım. başlı başına büyük bir iddia "anladım". tekrarlanan bir örüntü olarak "mektup" üzerine düşündürttü en çok. ilişkiselliğin en güzel formlarından biri bence mektup. insan kendine mektup yazdığında bile iki insan oluyor, zamansallığın oluşturduğu iki insan. dolayısıyla anlaşılmak refleksif oluyor. karakterlerin kendilerini iğreti olarak alımlaması dışında iğreti duran hiçbir şey yoktu. aklımı karıştıran, bulandıran cümleler bile orada olmalıydı. aklım bulanmalıydı. aklım bulandı da. en çok "korkuyu beklerken" ve "babama mektup" hikayelerini beğendim.
acaba toplumun yalnızlaştırmadığı, kendiliğinden yalnızlığı seçen kişileri anlatsaydı nasıl olurdu (toplum yalnızlaştırmadıkça kendiliğinden yalnızlaşan kişiler var mıdır ki). Atay bende nostaljik bir etki bırakıyor. ne yaparsam yapayım aklımda tutamam ne yazdığını. bir yandan iyi, okurken ne olacağını hissediyorum ama bilemiyorum. bu yüzden ikinci defa okumuş olana kadar hep ilk defa okuyacağım. altıncı hissimi geliştirdi. nereden baksan baya iyi bişi.
herkes gibi, çok ünlü alıntısı ile bitireyim kendisini (bilinçdışımdan olacak "bitireyim kendisini" derken yazımı yani kendisini niye bitireyim):
"ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?"
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.