Oysa herkes öldürür sevdiğini
“Vera değil, gerçekten seven Piraye’ydi.”
Ve ...
Bu hikâyede sadece aşk yoktu;
ihanet, yorgunluk, vardı.
Piraye gerçekten sevdi mi?
Evet.
Tüm varlığıyla, sabrıyla, sessizliğiyle sevdi.
Nazım hapisteyken onun için hem eş hem dost hem hayat oldu.
13 yıl bekledi.
Vera neydi peki?
Vera bir kaçıştı
Nazım için bir nefes, bir yeniden doğuştu belki ama...
Piraye gibi köklü, sabırlı, dayanıklı bir aşkla aynı değildi.
Nazım, sürgünde kaldı. Vera da onunla kaldı.
Ama Vera, Nazım’ın yaralarını sarmadı;
Yalnızca onunla birlikte kaçtığı her şeyin parçası oldu.
İkisi de eşlerini aldattı, evet.
Ve bu kısım belki de hikâyenin en buruk noktası.
Nazım evliyken Piraye’ye yazdı.
Sonra Piraye'yleyken Vera’ya yöneldi.
Ve evet… her aşk birilerine bir bedel ödetti.
Ama asıl bedeli ödeyen hep bekleyen oldu.
Piraye.
Büyük şair olmak, büyük insan olmak anlamına gelmiyor her zaman.
Nazım Hikmet dünyanın en güzel aşk şiirlerini yazdı,
ama aşka en çok acıyı da o verdi.
Bu yüzden, bazı satırların güzelliğine değil,
kimin gerçekten susup beklediğine bakmak gerek.
Nazım ihanet etmemiş olsa kitabı sevebilirdim....
·
135 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Benimle aynı fikri paylaşan birini görmek güzel. 🙂
Evet Nâzım iyi şair ama kötü bir sevgili. Piraye'ye acımıştım eseri okurken. Sonradan ona üzülmeyi de bıraktım. Bir yazımda buna değinmiştim.
Aşk ihaneti kabul etmez. İhaneti varsa onun adı aşk değildir.