ortaokul sondayken çok sevdiğim bir öğretmenimle sürekli kitaplar üzerine konuşur, aramızda kitap alışverişi yapar -başkalarıyla paylaşmayı sevmediğim halde- gündemimizin bazen saatlerce kitaplar üzerine olduğunu hatırlıyorum. bir gün bana şöyle söylemişti, her insan kendi ailesinin aynasıdır, diye. ama bazı istisnalar her zaman vardır, diye de devam etmişti. kitabı okurken sürekli aklıma bu söz gelip durdu, istisna mı yoksa değil mi?
değildi.
kimse değildi.
bu kitabın her zaman yeri bende ayrıydı çünkü lise yıllarımda o kutsallaşmış yer altı kitapçıma sürekli gidip ama alıp da okumaya cesaret edememekten bir türlü alamamıştım taa ki en son kendi şehrime gidinceğe değin. aldım, okudum. ve iyi ki de şimdilerde okumuşum diyorum.
kitaba gelirsek, başlarda evet, sıkıcıydı. sıkıcı bir romanın ortasına atlamışım gibi hissetmiştim ama sonrasında açıldı hatta elimden bırakamadan saatlerce okudum. merakla son sayfasına kadar hem de. tahminle tuttu mu, evet. ama bu yine yazarın ele almış olduğu dil olsun, kurgunun işlenme yönü olsun her yönden eseri eşsiz kılıyor. orhan pamuk’un daha öncesinde masumiyet müzesi kitabına üç kere başlamış bulunup hep de yarım bıraktığım için bu onunla tanışma kitabımız olmalı. oldu da ha keza.
kırmızı saçlı kadın.
kaderin. tesadüflerin olmadığının. hayatta olmaz, dediğimizin aslında olduğunun. belki de en önemlisi duyguların, hislerin akıldan önce geldiğinin kanıtı bu kitap. vardı zaten bunun üzerine bir alıntı aşağılarda paylaşmış olmalıyım bununla alakalı. her neyse, böyle şevkle okuyup yorum yazmak isteyecek kadar beni etkileyecek diğer kitaplarda görüşmek üzere, hoşça kalın. esen kalın.
·
86 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.