Akşamsefalarıyla huzur bulanların hikayesi...
Tarık Tufan'ın yazım tarzına bayılıyorum... Kitabı okudukça yazarın bizim için çizdiği tablo aydınlanıyor. Her bölümde farklı bir parça elde ediyor, kitabın sonunda elde edeceğimiz dev yapbozu dört gözle bekliyoruz. Ve her kitapta, okuduklarımdan hareketle tahmin ediyorum, bunun farklı bir teknikle yapılmış olduğunu göreceğiz. Zira Kaybolan ve Aşıklara Yer Yok'da da bu usulün kullanıldığını anımsıyorum.
Kitabın sonunda yer alan yazı aklımı karıştırdı biraz. Acaba yazar bize bu hikayenin kendi yaşamından mı olduğunu anlatmaya çalışıyor? İç sesim hayır dese de buna inanmanın beni buruklukla karışık hayranlığa sürüklediğini fark ediyorum.
Paşagil ailesinin öyküsünü okumak benim için garip bir deneyimdi. Kitapta yer alan olayların daha önce hayatımda en ufak bir yer tutmamış olmamasına rağmen tanıdık gelmesi enteresandı. Bununla birlikte hayat öyküleri anlatılan karakterlerin çevreleri okudukça çevremden insanların simalarına bürünüyordu.
Handan ve Derviş Ali'nin aşklarını maalesef ki hissedemedim. Bunda muhtemelen Halidegilin öyküsüyle karıştırılmış olması ve öbür hikayenin bendeki tesirinin daha baskın olması etkendi.
Ayrıca kitabın sonunda Derviş Ali ve Halide'nin sahnesine pek anlam veremedim. Nihal'in konuşmasında Ali'nin ve Halide'nin müşterek yanlarının bahsedilmesini beklediysem de istediğimi elde edemedim. Bu sonu bu güzel kitaba yakıştıramamış olsam da kitabın sonunun hikayeyi gölgelememiş olmasından memnunum. Zira her sayfasını büyük bir merak ve hayranlıkla okudum. Yazarımızın düşüncelerine, ellerine sağlık.
Okumak isteyenlere de iyi okumalar diliyorum.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.