Nietzsche Ağladığında, bence insanın kendi iç dünyasına dönüp kendini sorgulamasını anlatan, derin ama okunması kolay bir kitap. Kitapta yalnızlık, acı çekmek, sorumluluk almak gibi konular öne çıkıyor ve aslında insanın başkalarını suçlamayı bırakıp kendisiyle yüzleşmeden değişemeyeceğini hissettiriyor. Nietzsche ve Breuer’in konuşmaları bana göre bize acının kötü bir şey değil, insanı güçlendiren bir şey olduğunu anlatıyor. Kitapta aşk ve tutku da var ama bunlar bir kurtuluş değil, insanın kendini tanımasında bir sınav gibi duruyor. Genel olarak bana hayatın zorluklarından kaçmak yerine onları kabul etmenin ve onlarla yüzleşmenin insanı daha olgunlaştıracağını düşündürüyor.
·
121 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.