Cahit Zarifoğlu'nun okuduğum ikinci şiir kitabıydı. Günümüz insanı yani bizler özelliklede teknolojinin hakim unsur olmasıyla birlikte transparan bir sunumu algılama, anlayabilme, hissedebilme adına zaruri bir şart olarak belirledik. Artık eşyayı elimizle, fikir ve düşünceleri de şıp diye anlayıp dilimizle mıncıklayabilme cesaretimiz var. Bu durum da bizi yaşadığımız kainat ve benliğimiz içerisinde saklı olan hikmetli esrarın peşinden, hayretimizi okşayacak yeni keşif yolculuklarına çıkma arzumuzu demode hale getirdi. Belki de bu halin bir tepkisidir Zarioğlu'nun mısralarının ha bire meçhule yelken açması.
Gönlümüze Zerafet katacak okumalar diliyorum herkese.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.