Oğuz Atay bir dünya kurdu bizse o dünyanın içinde kaybolduk.
Bu yazı eseri çözümlemekten çok eserin içinde kaybolmayı tercih eden bir ruhun sesidir !!!
Selim yalnızdı, Selim suskundu.
Kelimelerden, insanlardan en çok da kendinden kaçtı.
Dünya ona biraz fazla gürültülü insanlar biraz fazla yabancıydı.
Belki de bu yüzden kimse onun içindeki sessizliği farketmedi.
Anlatmak istedi ama anlaşılmaktan umudunu kesmişti.
Çayını içti, kitapları karıştırdı, defterleri doldurdu. Saatlerce düşündü.
Ve bir gün o sessizliğin içinde yavaşça kayboldu.
Turgut çaresizdi, Turgut arayandı. Sorularla pişmanlıkla geç kalmışlıkla...
Bir dostun yokluğunu onun ardında bıraktığı sessizlikte fark etti.
Zamanı geri alamayacağını bile bile Selimi aradı. Yolları, düşünceleri, kitapları... hepsi Selime çıkıyordu ama artık karşısında kimse yoktu.
Her cevapsız telefon her unutulmuş anı biraz daha ağır geldi omzuna.
Keşke dedi içinden ama hiçbir keşke kimseyi geri getirmedi.
Ve biz, biz hep geç kalanlardık.
Sayfaları okuduk kelimelere cümlelere hayran kaldık.
Bir dostluk böyle biter mi dedik bir yalnızlık bu kadar derin olur mu diye sorduk. Ama hep sonra...
Hep bittikten sonra.
Tutunamayanları sevdik çünkü biz de tutunamadık.
Bir dostun susuşunu fark edemedik. Birinin içinde kopan fırtınayı gülümseyişinin arkasına gizlediğini göremedik.
Oğuz Atay anlattı ama bu hikaye hiç bitmedi.
Selim hala yalnız, Trgut hala çaresiz ve biz hala geç kalanlarız.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.