242. sayfasında “O kadar uzun süredir kimse bana sarılmadı ki?” cümlesiyle giriyor kalbime June Hayward. İnsanı; çıkarlar ile etik değerler arasında uzun süreli bir ikilemin içine sürüklüyor. O satırlara kadar, ne olursa olsun bir intihalciyi savunamam diyordum; hele ki June’u kıskanç, bencil ve düşüncesiz bulurken… Sonrasında ise “Lütfen doğruları söyle, suçunu kabul et,” derken buldum kendimi. Her okurun kendi penceresinden değerlendireceği bir hikâye bu, kuşkusuz. Tarafları, çok çekişmeli bir mahkeme salonunda karşı karşıya gelmiş gibi hayal ediyorum. Sonlara doğru kitap, adeta bir gerilim filmine dönüşüyor. Soluksuz, sürükleyici, nefes kesici…
İlk defa bir kitabı okurken yazarın yerinde olmak istedim. Ortasında, sonunda, ucunda, kıyısında… Değiştirmek istedim birçok satırını, birçok yol ayrımını. Sahi, ne olurdu son kitabında her şeyi en çıplak, en dürüst haliyle anlatsaydın June?
·
537 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.