Düğüne gidince zurnaya, hamama gidince kurnaya gönül kaptıran bir adamın hikâyesi…”
Hikâye, Hasan’ın çocuk yaşta âşık olduğu Mediha’yı bir ömür boyu unutamamasıyla başlıyor. Hayat, bu iki eski sevdalıyı yıllar sonra tekrar bir araya getiriyor. Hasan, Mediha ile evlilik aşamasına kadar gelirken, bir kavgaya karışır ve hapse düşer.
Bu arada sevdiği kız başkasına verilir.
Hapisten çıktığında, tiyatrocu bir arkadaşının teklifiyle hayatının maceralarını ve trajik aşk hikâyelerini oyunlaştırarak sahneye taşır. Fakat hayat, her zaman olduğu gibi yine başrole geçer ve Hasan, bu kez de seyirciyi şaşırtacak bir sürprizle sahneden iner.
Kısaca, eser miktarda otobiyografik izler taşıyan bir anlatı diyebiliriz.
Ama ne yalan söyleyeyim, bu kitap bende “bir Türk Edebiyatı Klasiğini daha bitirmiş olmanın” mutluluğu dışında hiçbir iz bırakmadı.
Kitabın ismi beni benden aldı – ama sebebini yazmaya gerek yok.
Beklentim, kitabın ana karakterinin “Aygır Fatma” olmasıydı. Ama neredeyse bütün kitap, Hasan’ın aşk çeteleleriyle geçti. Düğünlere gidip zurnaya, hamamlara gidip kurnaya âşık olan bir karakter Hasan. Galiba yazar, “aşka âşık” bir adam yaratmak istemiş. Ama bu durum sadece bir sürü geçici duygunun peşinden koşan, içi boş bir karakter bırakmış geriye.
Gelelim kitabın isim anasına… Fatma.
Gerçek bir anaç, misafirperver, sevgi dolu ve koruyucu bir kadın.
Fatmalığı buradan geliyor zaten.
Ama “aygır”lığı?
Argonun, jargonun en dibinden geliyor sanki. “Erkek Fatma” demeye çalışmış yazar.
Fatma, eli maşalı, haksızlıklara karşı kaba güç kullanmaktan çekinmeyen, gözü kara bir karakter. Ama bu hâliyle “aygır” değil; olsa olsa “cengaver” olurdu.
Aygır kelimesi ona yakıştırılamayacak kadar haksız bir etiket.
Zira Fatma, çifte atan değil, gerektiğinde kalkan gibi duran bir kadındı.
"Aygır Fatma", büyük bir heyecanla başlayıp, duygusal olarak beni doyurmadan biten bir okuma oldu. Merak edenlere tavsiye ederim.
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.