Ahmet Ümit yine yapmış yapacağını. “Polisiye” deyip elimize tutuşturduğu Kavim, daha ilk sayfalarda sadece bir cinayet romanı olmadığını açık açık belli ediyor. Cinayet var evet, ama sadece bir adam değil, kafamızdaki pek çok şey de ölü bulunuyor bu kitapta: önyargılar, kimlik kalıpları, ezber inançlar…
Komiser Nevzat, her zamanki gibi olayın peşine düşüyor ama klasik “parmak izi – kamera kaydı” rotası yerine, tarihin, dinin ve vicdanın izini sürüyor. Öldürülen kişi bir Süryani. Katil kim sorusu kadar, “Niye öldürüldü?”, “Neyi temsil ediyordu?”, “Bu coğrafyada kim gerçekten güvenle yaşayabiliyor?” soruları da cevapsız kalmak istemiyor. Kitabı okurken bir yandan kimin neyi sakladığını çözmeye çalışırken, bir yandan kendi iç sesinle kavgaya tutuşuyorsun. Tam “İşte buldum katili!” diyorsun, Ahmet Ümit ufaktan göz kırpıyor:)
Roman boyunca satır aralarında dolaşan huzursuzluk öyle ince işlenmiş ki, cinayetin gölgesinde büyüyen o kültürel, dini ve tarihsel gerilim adeta karakter gibi metnin içinde yürüyor. Nevzat bir dedektiften çok, içimizdeki sağduyu. Ali biraz fazla konuşsa da samimi, Zeynep ise tam bir denge noktası. Her biri bir yanımız gibi.
Kitap bittiğinde cinayeti çözmüş oluyorsun, evet… ama daha önemlisi, kafanda çözülemeyen başka sorular kalıyor. Ve garip şekilde bu da seni tatmin ediyor. Çünkü bazen doğru kitap, tüm sorulara cevap veren değil, doğru soruları sorandır
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.