Başlarda okurken yavaş aktığını düşündüm. Ancak ilerleyen sayfalarda her şeyin bir bir anlam kazandığını fark ettim . Bu aile örüntüsünü; nedenleriyle sonuçlarıyla, iyisiyle kötüsüyle okuyarak vardığım kanı: Aslında bütün çıkmazlar, boşluklar kısaca sevgisizliğin etrafında şekilleniyor. Sevgi olmadan hiçbir şey tam olmuyor. Bir duvar sadece tuğlalardan örülmüyor, bir aile sadece insan sayısı ile meydana gelmiyor. Aileyi; bireyleri bir araya getiren sevgi olmayınca dağılmalar,kopmalar,boşluklar hesapsızca gerçekleşiyor.
Ben bu hikayede en çok Ethem’i sevdim. En çok da onun ruhunda dolmayan boşluklara şahit oldum. O kalbinde sevginin filizlerini taşıyordu ancak açamıyordu. Kitabın sonlarına doğru Ethem’in kalbini açışına şahit olmak beni o kadar mutlu etti ki, içimi saf bir sevinç kapladı.
Nurten ve Ethem’in birbirlerinin ruhundaki boşlukları doldurduğuna şahit olmak… Bir kez daha sevginin ne kadar iyileştirici bir kuvvet olduğunu idrak ettim. Kitabın bende bıraktığı düşünce “sevgi iyileştir” oldu…
Beni duygulandıran hoş bir alıntı:
“Ben senin annen olurum Ethem” dedim. “Sen de benim babam ol” dedim. “Olurum” dedi. “Oldum” dedi. “Olurum canım” dedi. “Oldum karım” dedi. İlk defa sarıldık biz birbirimize dün gece. Allah biliyor ya, ilk defa… Sanki bütün ağrılarım diniverdi.
Sayfa: 191
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.