"İnsanlığımı Yitirirken" kitabında en çok hissettiğim şey, ait olamama duygusuydu. Kitap kısa olmasına rağmen insanın iç dünyasına öyle derin bir şekilde dokunuyor ki… O yabancılaşma hissi, hiçbir yere ait hissedemeyince insanın içinde oluşan boşluğu ve onunla birlikte gelen farklı yüzleri gözler önüne seriyor.
Karakterin taktığı o palyaço maskesi, aslında içinde bastırmaya çalıştığı hüzün, acı ve yalnızlığı saklamak için. Gülümsüyor gibi görünse de, içindeki sessiz çığlıkları okuyucuya geçiriyor. Ne kadar istese de kendini kimseye anlatamayan bir adamın portresi var karşımızda — bu çok zor bir ruh hâli.
Kitaptaki kadın karakterler ise beni ayrı bir şekilde yaraladı. Kadınlara hak ettikleri değerin verilmediğini açıkça hissediyorsunuz. Ana karakter, kadınları sadece unutmak, kaçmak ve zaman geçirmek için kullanıyor. Bu hem karakterin acizliğini hem de toplumdaki kadın algısının ne kadar yaralayıcı olabildiğini gözler önüne seriyor.
Kısacası, İnsanlığımı Yitirirken kısa ama çok anlamlı, sarsıcı bir kitap. Hissettirdikleri kolay kolay unutulmuyor. 
İnsanlığımı Yitirirken
İnsanlığımı Yitirirken
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.