Kitap biter, ama o kalır.. Heyula..1000Kitap
Bazen bir kitap okursun… Ve sanki sayfalar arasında gözlerin değil, ruhun ilerliyordur. Heyula tam da böyle bir kitap. İlk cümlesiyle birlikte, artık yalnız değilsindir. Biri seni izliyordur. Arkandan hafifçe nefes alıyordur sanki. Sayfaları çevirdikçe, ses daha da yaklaşır; karanlık, sadece dışarıda değil, içeridedir artık.
Erol Çelik’in kalemi sadece anlatmaz, çağırır. Kendi karanlık tarafına, bastırılmış korkularına, çocukken adını bile anmaya çekindiğin o "şeye" doğru sürükler seni. Kitabı okurken adeta gözlerimin altı morardı, uykusuz kaldım, çünkü gözlerimi kapatmaya korktum. O kelimeler, zihnimde çınlayan yankılara dönüştü. Sadece bir korku öyküsü değil bu; insanın içini didikleyen bir varlıkla karşı karşıya kaldım: Heyula…
Ve beni en çok ürperten şey, hikâyelerin gerçek ile hayal arasında, tıpkı bir sis perdesi gibi salınıyor olmasıydı. Bazı anlarda kendi geçmişimden bir gölge beliriyor gibiydi sayfalarda. Düşündüm… Acaba ben de bir heyula mı taşıyorum içimde, yıllardır görmezden geldiğim?
Anlatımı öyle doğal, öyle yalın ki… Sanki köyde dedemin anlattığı bir cin hikâyesinin ortasındayım ama bu kez hikâyeyi ben yaşıyorum. Her parça tanıdık geliyor; o terk edilmiş evler, gece gelen gölgeler, dilsizleşen tanıklar, ansızın bozulan elektrikler… Hepsi birer işaret gibi.
Heyula, korkuyu edebi bir büyüyle harmanlayıp, doğrudan kalbime sapladı. Çünkü Erol Çelik sadece bir kitap yazmamış… İçimize çöreklenmiş, adı konmamış bir varlığı kelimelere dökmüş. Ve ben o varlığın gözlerinin hâlâ üzerimde olduğunu hissediyorum.
Sen de okursan... kapını dikkatli kapat. Ve mümkünse... karanlıkta okuma..
·
319 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
