Bu kitap bana sessizliği hatırlattı. Konuşulmamış şeyleri. Ev denen şeyin bazen dört duvar değil, içimizde büyüyen bir boşluk olduğunu.
Seher’in hikâyesi gibi başladı ama bir noktadan sonra bana dönüştü. Okudukça sanki ben anlatıyordum. Özellikle iç sesler... Çok fazlaydı. Yoruldum. Ama her satırda kendimle yeniden karşılaştım. Kaçtığım, unuttuğumu sandığım her şey sanki beni bekliyormuş.
Zaman zaman kitabı kapatıp durdum. Bazı cümleler oturup düşünmeme neden oldu. Hatta bazen gözlerim doldu, ama neden olduğunu bile tam açıklayamadım. Çünkü sadece bir olay değil, bir his vardı hep.
Ev’e dönmek istemeyen birinin hikâyesi gibi okudum ama sonunda anladım ki, hepimiz bir yere değil, bir zamana dönmekten korkuyoruz. Seher belki sustu, ama onun suskunluğu benim içimde yankılandı.
Son sayfayı kapattığımda, bende bir şey tamamlandı mı bilmiyorum. Ama eksik olan bir şeyin yerini daha çok hissettim.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.