Kitaba başladığım ilk sayfadan itibaren eski kelimelerin yoğun kullanımı dikkatimi çekti. Bazı cümlelerde bu kelimeleri çözmeye çalışırken konu bütünlüğünden koptuğum anlar oldu, itiraf edeyim 1-2 kez “ne diyordu şimdi?” diye dönüp baktım. Ama bu durum kitabın genel akışını bozmadı. Hikaye anlatımı ve dili beni hiç sıkmadı, aksine gayet akıcı bir şekilde okuyup bitirdim.
En sevdiğim yanı ise umudun ve umutsuzluğun bu kadar iç içe işlenmesiydi. Kitap boyunca hem karamsarlık hem de tutunma arzusu bir arada yürüyordu, sanki hayatın o gerçek tezatlarını bir arada izliyormuş gibi hissettim. Bu tezatların bir bütün haline gelmesi, bence kitabın en çarpıcı tarafıydı. “Tezatların bütünlüğü” ifadesi bu kitap için tam olarak uygun düşüyor.
Bir hastalık üzerinden insanın hem bedeni hem ruhuyla verdiği savaşı okumak oldukça etkileyiciydi. Ana karakterin doktor muayenesi, hastane süreci, umut ettiği bir geleceği hayal ederken aynı anda kendi güçsüzlüğüyle yüzleşmesi, beni en çok duygulandıran kısımlardan oldu. Kitapta küçük detaylarla verilen annesiyle ilişkisi ve hayata tutunma çabası, insana düşündüren ama yormayan bir derinlik katmış.
Kısacası Türk edebiyatında iç dünyaya dair güçlü bir anlatım görmek isteyen herkese bu kitabı öneririm. Hem dil, hem karakter işleyişi, hem de dönemin ruhunu hissettirmesi açısından değerli bir eser. Hayatın bazen karanlık bazen aydınlık yanlarını aynı anda gösteren, bitirdiğinizde iç dünyanıza dönüp bakmanıza sebep olacak bir kitap.
·
112 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.