“Babamın Bağlaması”, Kemal Varol’un kalemiyle tanıştığım ilk kitaptı.
Kitapta, 40 yaşındaki bir avukat olan Yusuf’un, yıllardır görmediği babasıyla olan hikâyesi anlatılıyor. Yazar, baba-oğul arasındaki tereddütleri, cevaplanmamış soruları ve bir türlü konuşulamayan duyguları öyle içten bir dille aktarıyor ki, kendimizi cevap arayan ama sormaya cesaret edemeyen Yusuf’un yerinde buluyoruz.
Oğlunu son kez görmek isteyen hasta bir baba: Heves Ali.
25 yıldır görüşmediği oğlu Yusuf’un kapısında bir gün, elinde bağlaması ve tahta valiziyle beliriyor. Kendisi bir âşık olan Heves Ali, ertesi gün Âşıklar Bayramı için yola çıkacaktır. Ama gitmeden önce, son bir kez oğlunu görmek ister. Ve işte hikâye burada başlar…
Diyarbakır’dan Kars’a uzanan bir yolculuk boyunca konuşulamayanlar, yutulan kelimeler, susup içe atılan duygular okuyucunun önüne seriliyor. Bu yalnızca bir baba-oğul hikâyesi değil; aynı zamanda bir yüzleşme, bir içsel yolculuk ve geçmişle hesaplaşma öyküsü.
Kitabın dijital bir platformda bir film uyarlaması da bulunuyor. Ancak şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki, kitabın hissettirdiği duyguları film ne yazık ki yansıtamıyor. O derinlik, o içe işleyen sessizlik sayfalarda çok daha etkili.
Ve son olarak kitapta yazdığı gibi:
“Baba dediğin tamamlanmamış bir kelimedir zaten..” alıntısıyla bitiriyorum.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.