İntermezzo geçtiğimiz sonbaharda oldukça popülerdi ve neredeyse herkesin dilindeydi. Kimileri çok sevdi kimileri hiç beğenmedi. Ben de indirimli bulduğum bir dönemde kitaplığıma ekledim ama biraz önyargılı olduğum için okumaya bir türlü elim gitmedi. İyi ki de öyle olmuş çünkü o yoğun paylaşımların yapıldığı dönemde değil de sakince, kendi kendime okudum. Ve.. sonuç olarak beğendim ben arkadaşlar :D
İnsanız, ilişkilerle var olur, ilişkilerle iyileşiriz. O yüzden ben ilişkiler konusunda okuma yapmayı çok seviyorum. Ebeveynle, partnerle, kardeşle ilişkilerin derinlemesine ele alındığı bu kitabı da oldukça beğendim.
Kitap genel olarak babalarını yeni kaybetmiş iki kardeşin; 32 yaşındaki Peter’ın ve 22 yaşındaki Ivan’ın ilişkisi üzerinden ilerliyor. Ancak tek bu değil. Her ikisinin de hayatlarındaki kadınlarla olan ilişkilerine, anneleriyle olan ilişkilerine, hayata bakış açılarına, özellikle de yaslarını yaşayamayış şekillerine de şahit oluyoruz. İki ayrı bilinç hali var: Peter’ın bakış açısından anlatılan kısımlarda buhranlı, karamsar, alkolden ve uyuşturucudan darmadağınık olmuş bir zihnin içerisindeyiz. Ivan’ın bakış açısından anlatılan kısımlarsa bana daha derli toplu, daha açık, daha sorgulayıcı ve anlamlandırmaya çalışan bir zihin gibi göründü. Benim ilk başta özensiz dil dediğim kısım Peter’ın zihniymiş, bilinç akışıyla olduğu şekilde yazılmış gibi gelmişti. Takip etmekte zorlanıyor insan ama alışıyoruz.
İkisinin de anneleriyle düzenli bir ilişkisi olmamış. Evin tek ebeveynini kaybediyorlar. İki kardeş bu duyguyla ne yapacaklarını da, birbirleriyle ne yapacaklarını da bilemiyorlar. Her ikisinin de yasını nasıl yaşadığını, daha doğrusu nasıl yaşayamadığını okuyoruz. Hayatlarındaki kadınlarla olan ilişkileri de oldukça incelenmeye değer ama detaylandırırsam çok uzayacak.
Rooney kitap boyunca ahlaki konular konusunda, ilişkiler hakkında doğru kabul ettiğimiz şeyler konusunda bize kendisi bir şey söylemiyor. Bizi doğru dediğimiz, yanlış dediğimiz şeylerin neler olduğu konusunda düşünmeye sevk ediyor.
Kitabın ilk 50 sayfasını okuduğumda şöyle bir paylaşım yapmıştım: “Ben günlüğüme çok heyecanlı bir olayı anlatırken bile daha özenli bir dil kullanıyorum.” Erken konuşmuşum ahahha. Burada bahsettiğim şey kitabın ana karakterlerinden birisi anlatılırken öyle oluyor ilerledikçe onu fark ettim.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.