Sosyal medya platformlarında artık neredeyse otomatiğe bağlanmış, içi boşaltılmış bir soruyla başlamak: “𝐍𝐚𝐬𝛊𝐥𝐬𝛊𝐧?” Bu soru, sanki iletişimin zorunlu açılış repliğiymiş gibi dolaşıp duruyor. Adab-ı muaşeret maskesiyle paketlenmiş bu sözde nazik giriş aslında içi boş bir kültürel tembellik. Ki arka plandaki art niyeti anlamamış gibi, saf kadın rollerine girmemiz isteniyor.
Tanımadığım birinin nasıl olduğunu gerçekten merak etmiyorum. Bunu söylemek kabalık mı? Belki... Ama içtenlikten yoksun bir nezaketin sahicilik iddiası daha da kaba değil mi? Nasılsın sorusu, samimiyetin ölçütü değil alışkanlıkla tükettikçe anlamını yitirmiş bir sosyal jesti haline geldi. Burada ve diğer sosyal medya platformlarında "𝐍𝐚𝐬𝛊𝐥𝐬𝛊𝐧𝛊𝐳?" sorusuna "𝐓𝐚𝐧𝛊𝐦𝐚𝐝𝛊𝐠̆𝛊𝐧𝛊𝐳 𝐢𝐧𝐬𝐚𝐧𝐥𝐚𝐫𝐚 𝐬𝐨𝐫𝐮𝐥𝐚𝐧 𝐧𝐚𝐬𝛊𝐥𝐬𝛊𝐧 𝐬𝐨𝐫𝐮𝐬𝐮𝐧𝐮 𝐠𝐚𝐫𝐢𝐩 𝐛𝐮𝐥𝐮𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦" diye gayet dürüst bir cevap vermiş olsam bile ya adab-ı muaşeretten, insani iletişimden bahsedildi ya da direk engellendim. Beni beni Bihterinizi...
“Selam” veya "Merhaba" demek yeterlidir. Eğer konuşmak istiyorsan, zaten konu kendini açar. Niyet belliyse, laf dolandırmaya gerek yok. Çünkü bazı sorular, cevap beklemeden sorulduklarında sadece fon müziği gibi arka plan gürültüsü oluyor.
Gerçekten nasıl olduğumu soracak insanlar zaten kim olduklarını belli ederler. Geri kalan sadece sosyal kalabalık. Kırmadan, dökmeden gerisi fasa fiso. Ben gerçekten nasıl olduğumu söyleyebileceğim insanların Nasılsın sorusunu kabul edebiliyorum. Gerçeklikten ve samimiyetten yoksun -𝐍𝐚𝐬𝛊𝐥𝐬𝛊𝐧𝛊𝐳? - 𝐈̇𝐲𝐢𝐲𝐢𝐦 𝐒𝐢𝐳 𝐧𝐚𝐬𝛊𝐥𝐬𝛊𝐧𝛊𝐳? size kalsın...
Not: Eee tabii bunun yüz yüze olanı değil sanal ortam için söylendiğini dikkate alınız!
bizi özleyin anacım baaaaayy