El Kızı
Orhan Kemal’in ağlayarak yazdım dediği, kıymetlisi romanı…
Okuması keyifli; kâh hüzünlendiren, kâh gülümseten o nadide eser.
Türk edebiyatının incilerinden.
Türkiye’de kadın olmak, aile ilişkileri, bir kadının hayatta kalma mücadelesi ve yolun sonunda teslim olduğu boşvermişlik hissi.
Ana hatlarıyla Mazhar klasik bir türk erkeği, Hacer klasik türk erkeğinin, klasik annesi. Nazan böyle bir ortamda tutunmaya çalışan; gencecik yaşında Mazhar’ın ağına düşmüş o el kızı…
Hacer’in gelini üzerinde kurmaya çalıştığı kayınvalide baskısı; gençliğinde yaşayamadıklarının biriken öfkesinin bir yansıması.
Mazhar’ın “istediğim gibi yaşarım, kimse bana karışamaz.” tavrı erkekliğinden. Sonuçta erkeğin elinin kınasıdır!
Nazan’ın yapılan her eziyete sessiz kalışı ve kabullenişi kimsesizliğinden.
Her karakterin ayrı ayrı çözümlemesi yapılabilir, kiminle ne yakınlıkta olacağına tamamen okur karar verir.
Oturup düşünürsek aslında bizler de bir yerlerde el kızıyız. çoğumuzun hayatında Hacer’ler, Mazhar’lar var ve biz de kendi hikayemizin Nazan’ıyız…
Bana kalırsa hüzün kısmı daha ağır basan bu eser; edebiyatımızın en önemlilerinden ve kesinlikle okumaya değer.
Okuyacak olan herkese keyifli okumalar dilerim
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.