“Ölü olan canlılar, canlı olan ölüler.”
Yeni gelen hastanın hangi tarafa geçeceği — yaşama mı, çürümeye mi — hastanenin uçarı gediklilerinin gözlerine ilk bakışta belirlenir. Geri dönüş eşiğini geçen bir beden, gittikçe savunmasızlaşır; yaşam inancını, yaşam inadını kaybeder.
Bu öykü, hayallerle rüyalar arasında; rüyayla uyanmak arasındaki o tek nefeste ilerliyor. Çürüyen yalnızca beden değildir, bellek ve zihin de nasibini alır. Burası, mezarlıktan önceki o ara durak. Kötü olan, pislik olan her şey bütün çıplaklığıyla karşımızda. Öykü bir çöküşün manzarasını resmediyor ve bunu yapabilecek en doğru yerde geçiyor: hastanede. Kapısından girdikten sonra kapının ortadan kaybolduğu bir mekândan sesleniyor. Duvarlar arasına sıkışmış birkaç ölü-canlının öyküsünü okuyoruz.
Anlatıcı hatırlıyor. Hem kendi yaşamını hem de toplumsal tarihin döküntülerini. Ama hatırlamak çoğu zaman bir cezadır; hafıza, zaten mutsuz olanı daha da mutsuz bir yere taşır.
Halüsinatif dili ve parçalı kurgusu etkileyici. Bu aralar bu türde bolca kitap okudum; beni çekiyor sanırım. Gerçekle düş, bedenle bellek arasında gidip gelen sarsıcı bir anlatı. Yayınevinin Kuytu serisindeki diğer kitaplara da mutlaka göz atacağım.
··
255 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.