Daha önce başlayıp yarım bıraktığım şimdi de aylarca elimde gezdirdiğim beraberinde birkaç kitap daha okuduğum o eser.
“Bir kere başladık, bitireceğiz,” derdi. “ Bir kere doğduk, yaşayacağız…” sy. 399’da bu cümleyi okuyunca yeniden bir heves devam edildi.
Sindirilmesi zor ama sindire sindire okunası bir roman. Bir cümlenin üzerinde düşünüp yan tarafa bıraktığım çok oldu ne yalan söyleyeyim, hem uzun hem zor hem de dolu dolu. Öyle iki arada bir derede okuyamazmışım şahsen. Altını çizdiğim cümlelerin sayısı çok etkisi ölçülemez.
Kitaplara ithaflar yazmak, beğenilen satırların altını çizmek, sayfaların kenarına düşüncelerini yazmak Selim’e kendini ele vermek, insanların ortasında çırılçıplak kalmak gibi geliyordu. sy.365 Tutunamayanlar