Ahmet Ümit’in okuduğum ikinci kitabı oldu. Mitoloji ve Antik Yunan tanrılarını kurguya detaylı bir şekilde yedirmesi güzeldi. Ancak bir süre sonra Zeus’un ne kadar kudretli ve her şeyin hâkimi bir tanrı olduğu üzerine yapılan betimlemeler sıkıcı hale gelmeye başladı. 500 sayfalık bir kurgu için yeterince dolu bir hikâyesi olduğunu düşünmüyorum. Polisiye romanlar okumayı seven biri olarak, romanın heyecanının veya geriliminin giderek arttığını da söyleyemem. Özellikle dikkatimi çeken en önemli unsur ise yazarın “Türkiyeli” terimini sıkça kullanmasıydı. bir noktadan sonra karakterlerin veya olayların değil, yazarın bu kavramı benimsetme çabasının ön plana çıktığını hissediyorsunuz ki bu da maalesef okur zevkini ciddi şekilde etkiliyor.
·
37 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Çoğu kişi bu durumu fark etmemiş veya normal bir şey gibi savunan tipleri görmek den sıkılmış idim